Μα, πάντα εκτός κλίματος, βρε παιδί μου?

Είναι πρωί, ο ελληνικός καφές έφτασε αχνιστός και ετοιμάζομαι να γράψω για τις Ψηφιακές Γειτονιές.

Image

Ήμουν και εγώ εκεί.

Το περίμενα με λαχτάρα εδώ και ένα μήνα, από τη στιγμή, δηλαδή, που το έμαθα. Όταν δε είδα ότι η συνάντηση θα γινόταν πολύ κοντά στο σπίτι μου, στα Πετράλωνα…μιας και όλα όπως είναι πια γνωστό συμβαίνουν στα Πετράλωνα, ή κάπου εκεί κοντά….αισθάνθηκα ότι στις Ψηφιακές Γειτονιές θα είναι σαν στο σπίτι μου.

Δεν ήταν όμως.

Όπως τότε, εκείνο το καλοκαίρι που βρέθηκα ανάμεσα σε ανθρωπολόγους στην Κόνιτσα προσπαθώντας να κάνω ανθρωπολογική έρευνα στα Αλβανικά σύνορα, ή το άλλο καλοκαίρι στην Πράγα που προβληματιζόμουν ανάμεσα σε επίδοξους διπλωμάτες επάνω σε θέματα Ευρωπαϊκών σχέσεων και πολιτικής, ..για μια ακόμα φορά ήμουν εκτός κλίματος… ήμουν εκείνη που κανένας δεν μπορούσε να καταλάβει τί μπορεί να κάνω εκεί!

Οι Ψηφιακές Γειτονιές είναι ένας κόσμος μαμάδων και μπαμπάδων που μέσω των blog τους έρχονται πιο κοντά, αλληλοϋποστηρίζονται ίσως στο “δύσκολο” έργο του μεγαλώματος των παιδιών τους, μοιράζονται δημιουργικές ιδέες μαγειρικής και κατασκευών, “μεγαλώνουν (σ)το αύριο”. Πολύ όμορφο πραγματικά.  Όπως καταλαβαίνετε, όμως, αυτός ο κόσμος δεν έχει καμία σχέση με τον δικό μου κόσμο που η μόνη μου σχέση με τη μητρότητα είναι αυτή…..του ενήλικου πλέον παιδιού.

Ίσως γι’αυτό και δεν μπόρεσα ποτέ να κολλήσω με κάποιο από τα μαμαδοblogs, που στο χώρο του blogging κρατούν ένα μεγάλο κομμάτι.

Θα ξεχωρίσω, βέβαια, εδώ το μόνο αγαπημένο μου blog των kapa που με αφορά, γιατί είναι η ματιά μιας γυναίκας, της Κατερίνας, που ξέρει να φτιάχνει την πραγματικότητα της καθημερινά. Και αυτό το στοιχείο στους ανθρώπους το αγαπώ τόσο πολύ!

Όταν την είδα, λοιπόν, ξαφνικά μπροστά μου δεν μπόρεσα να μην την αγκαλιάσω. Τα βλέμματα μας διασταυρώθηκαν, της συστήθηκα, μου έφτιαξε τρυφερά τον γιακά από το σακάκι μου και της ζήτησα να την φιλήσω…καταλαβαίνω πόσο σουρεαλιστικό μπορεί να είναι αυτό. Δεν με γνώριζε. Εγώ, όμως, τη γνώριζα. Για μια περίοδο διάβαζα το blog της καθημερινά! Ξέρω ιστορίες της καθημερινότητας της που συνήθως φίλοι μοιράζονται μεταξύ τους. Μου έχει κρατήσει συντροφιά σε δύσκολες φάσεις της ζωής μου, έτσι όπως μόνο φίλοι μπορούν να το κάνουν. Με έχει εμπνεύσει έτσι όπως δύσκολα μου συμβαίνει.

Image

Και αγκαλιαστήκαμε εκεί στη μέση του διαδρόμου. Την αγκάλιασα με τόση δύναμη που μπορεί να την πόνεσα. Ήθελα να την ευχαριστήσω για όλα εκείνα που μου έδωσε χωρίς να το ξέρει…. Η αγκαλιά της ήταν ζεστή και δοτική, όπως την “ήξερα”

Δώσαμε την υπόσχεση ότι θα τα πούμε αύριο….δεν τα ξαναείπαμε βέβαια. Δεν ήθελα να εισβάλλω στο χώρο της. Το μοίρασμα μέσω ενός blog, όσο αληθινό και αν είναι αυτό, ακόμα και όταν έχει τη δύναμη να σε επηρεάσει, δεν είμαι σίγουρη αν σου δίνει το δικαίωμα να εισβάλλεις στο χώρο του αγαπημένου σου blogger σάμπως να είναι φίλος σου…Ξαφνικά αισθάνθηκα ότι δεν είχα αυτό το δικαίωμα…

Για να γυρίσω λοιπόν στις Ψηφιακές Γειτονιές…οι πρώτες υποψίες ότι πάλι θα είμαι από άλλο ανέκδοτο εμφανίστηκαν όταν ήρθε η πρώτη ερώτηση:

“Και τί είδους blog έχετε?”

Μπαρδόν? Επιχειρώ μια τσάτρα πάτρα περιγραφή του blog…για να έρθει η απάντηση κάποιου, “Α, diary λοιπόν!”.

Μάλιστα, τώρα μάθαμε τί blog είμαστε. Diary!

Οι υποψίες άρχισαν να μεγαλώνουν όταν ζητήσανε να σηκώσουν τα χέρια τους οι μαμάδες bloggers. Δεν μπορώ να πω, ήταν και άλλοι δυο-τρεις στην αίθουσα που δεν σήκωσαν το χέρι! Οι μαμάδες bloggers είχαν ήδη κάνει χαρούμενα πηγαδάκια μιας και γνωρίζονται μέσω των blog τους και της περσινής διοργάνωσης….Το ένιωθες ότι υπήρχε ένας κοινός κώδικας…παιδιά, γλυκά, blogging.

Οι υποψίες άρχισαν να γίνονται βεβαιότητες όταν σε λίγο αρχίσαμε να λέμε λίγα περισσότερα πράγματα για τα blog μας και η κοπέλα με το σημειωματάριο μπροστά μου άρχισε με περισσή αυτοπεποίθηση να μιλάει για συνεργάτες του blog – 45 στον αριθμό παρακαλώ- που κάνουν συσκέψεις για να βρουν θέματα ενώ για να είναι ανταγωνιστικοί κρατούν χαμηλά το κόστος της διαφήμισης για τα διάφορα brands!

Μπαρδόν, και πάλι? Πού ήρθα βρε παιδιά?

Το τί ακολούθησε στη συνέχεια δεν έχει και μεγάλη σημασία. Το σίγουρο είναι ότι γνώρισα καλύτερα τον κόσμο του blogging  από διαφορετικές σκοπιές, άκουσα καινούρια πράγματα και πήρα ιδέες, προβληματίστηκα περισσότερο για το δικό μου blog. Γιατί γράφω? Τί θέλω να πετύχω μ’αυτό? Τί είναι για μένα το blogging?

Τις πρώτες μέρες δεν ήθελα να γράψω τίποτα. Μια σύγχυση υπήρχε στο μυαλό μου. Τελικά, κατέληξα ότι δεν θέλω να πετύχω τίποτα…θέλω να συνεχίσω να γράφω για αυτά που σκέφτομαι, για αυτά που μου κάνουν εντύπωση, γιατί έτσι αισθάνομαι καλύτερα…το With MaRou με βοηθάει να εκφράζομαι και να βάζω σκέψεις και συναισθήματα σε τάξη. Όταν μάλιστα αυτές οι σκέψεις αφορούν περισσότερους από μένα τότε αυτή η επικοινωνία γίνεται πολύ πολύ όμορφη. Γίνεται εθιστική.

Ο σπόρος έχει φυτευτεί, και το δέντρο μεγαλώνει….και του χρόνου θα είμαι πάλι εκεί, στις Ψηφιακές Γειτονιές, γιατί ακόμα και εκτός κλίματος καταλαβαίνεις καλύτερα ποιό είναι το δικό σου βιοκλίμα.

Image

Καλημέρα αγαπημένοι μου!

Advertisements