Ο τσιγκούνης άνθρωπος…

Ημέρα Κυριακή. Πρωινός καφές και βόλτα στου Φιλοπάππου με παιδική μου φίλη από τα Γιάννενα.

Image

 

Image

Image

Ημέρα Σάββατο. Επιστροφή από τις διακοπές του Πάσχα. Ωραίο ταξίδι. Η διαδρομή από τα Γιάννενα μέχρι και το Ρίο είναι από τις αγαπημένες μου λόγω των εναλλαγών στο τοπίο, λόγω των στροφών. Μπορεί να είναι και ζόρικη για κάποιους.

Ημέρα Παρασκευή. Η αποκαθήλωση ενός χαρισματικού Αφηγητή. Εντάξει, η εικόνα είχε ήδη θαμπώσει πριν ένα χρόνο, ημέρες του Πάσχα. Και αναφέρω το περιστατικό γιατί ακόμα προσπαθώ να καταλάβω πώς ένας άσχημος χαρακτήρας μπορεί να επισκιάσει την ομορφιά του ταλέντου και της ικανότητας…

Θαύμαζα το ταλέντο του ως αφηγητή και κρεμόμουν από τα χείλη του. Τα μάτια μου λάμπανε κάθε φορά που έμπαινα στον κόσμο του. Δεν ξέρω πώς το κατάφερνε να μιλάει ασταμάτητα, με ρυθμό, πηδώντας από το ένα θέμα στο άλλο χωρίς να βαριέμαι, χωρίς να πονάει ο ποπός μου στην καρέκλα. Και να θέλω απλά κι άλλο κάθε φορά….

Η αλήθεια του ανθρώπου με απογοήτευσε όμως. Η αντίφαση ήταν μεγάλη. Την απογοήτευση μου δεν ήθελα να την μοιραστώ με κανέναν. Δεν ήθελα να αμαυρώσω την εικόνα ενός υπέρμετρα χαρισματικού πλάσματος. Και έτσι απλά σταμάτησα να μιλάω για εκείνον..προς μεγάλη χαρά των φίλων μου υποθέτω που είχαν ήδη βαρεθεί να ακούν το όνομα του συνέχεια.

Αυτή τη φορά, όμως, μετά από τον καφέ της Παρασκευής, δεν μπορώ να σιωπήσω. Τελικά, δεν μπορώ να δω τον καλλιτέχνη ξέχωρα από τον άνθρωπο.

Η γενναιοδωρία, σε κάθε της πιθανή μορφή, είναι για μένα από τα πιο όμορφα χαρακτηριστικά των ανθρώπων. Με συγκινεί κάθε φορά…

…..όπως ακριβώς με απωθεί η τσιγκουνιά, κυρίως στην μη υλική της διάσταση.

Καλημέρα αγαπημένοι μου!

 

Advertisements

Μια καλαντίβα στα Πετράλωνα…

Αυτή την τελευταία εβδομάδα ήμουν στα Γιάννενα, στην πόλη μου, στο χωριό μου. Είδα αγαπημένους μου ανθρώπους και ξόρκισα τη νοσταλγία που είχε αρχίσει να με πιάνει. Ήπια καφέ (και τσάι) στα αγαπημένα μου cafe. Χουχούλιασα μπροστά από τη φωτιά στον καναπέ του σπιτιού μου απολαμβάνοντας τη φροντίδα της μητέρας μου.

Image

Γέμισα για μια ακόμα φορά πανέμορφες εικόνες του τόπου.

Image

Το φυσικό τοπίο στα Γιάννενα ισορροπεί αρμονικά μέσα από τις αντιθέσεις του. Πρόκειται για το θηλυκό γιν και το αρσενικό γιανγκ της κινέζικης φιλοσοφίας σε ελληνική μετάφραση.Τα επιβλητικά και ζωηρά βουνά της Πίνδου, πάντα χιονισμένα στις κορυφές μέχρι το τέλος της άνοιξης, αγκαλιάζουν τα νωχελικά νερά της λίμνης…και οι γλάροι βουτούν κάθε τόσο ψάχνοντας για ψάρια.

Πολλές φορές εδώ στην Αθήνα φέρνω στο νου μου αυτές τις εικόνες και ξαναβρίσκω το κέντρο βάρους μου, αυτοπροσδιορίζομαι από την αρχή, ισορροπώ καλύτερα.

Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα ανακάλυψα μαζί με μια φίλη πόσο κοντά στη γειτονιά μου στην Αθήνα βρίσκεται ο λόφος του Φιλοπάππου. Από την κορυφή του λόφου βλέπεις σε μια ανάσα απόσταση τον Παρθενώνα επάνω στο λόφο της Ακρόπολης και το λιμάνι του Πειραιά, όλη η Αθήνα απλώνεται μπροστά σου. Και όπως είπε και η Δήμητρα “Μόνο όταν κοιτάς από ψηλά, συνειδητοποιείς που βρίσκεσαι.”

Κοιτώντας λοιπόν από ψηλά συνειδητοποιώ ότι όπου και αν βρέθηκα, σε όποια πόλη και αν έζησα, έψαξα και βρήκα το προσωπικό μου φυσικό ησυχαστήριο, εκείνο το άνοιγμα της πόλης και του οικοδομημένου στο γύρω φυσικό του περιβάλλον.

Στο Bristol ήταν ο καταπράσινος λόφος πάνω από τις φοιτητικές εστίες με τα μεγάλα δέντρα όπως στα μυθιστορήματα της Jane Austen. Στο Ηράκλειο ήταν η ευθεία με τα φοινικόδεντρα δίπλα στη θάλασσα στο δρόμο προς Αμμουδάρα. Στην Αθήνα, κοντά στο Χαλάνδρι, το πιο κοντινό φυσικό άνοιγμα που μπόρεσα να βρω πέρυσι ήταν η πλατεία στα Βριλήσσια…. ανοιχτή, με δέντρα γύρω γύρω και το βουνό της Πεντέλης σχεδόν από πάνω.

Στην ίδια διάθεση…σήμερα το πρωί το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να βγω έξω και να αγοράσω μια πορτοκαλί Ολλανδική καλαχόη (ή καλαντίβα) για το μικρό περβάζι δίπλα στο παράθυρο της μικροσκοπικής μου κουζίνας.

Έφτιαξα το προσωπικό μου φυσικό άνοιγμα μέσα στο χώρο.

Image

Καλημέρα!