“Τρεις άνθρωποι με είπανε γεροντοκόρη…”

“Έφυγα από τα Γιάννενα πριν από σαράντα χρόνια επειδή τρεις διαφορετικοί άνθρωποι μέσα σε μία μέρα με είπανε γεροντοκόρη. Έφυγα για την Αθήνα την άλλη μέρα.” Αυτό μου είπε η Ελένη χθες, η οποία φρόντισε να με συμβουλεύσει από την άλλη, “Να βρεις άνθρωπο από τα Γιάννενα!”.

“Αλλά”, σκέφτηκε μετά, “δεν σημαίνει ότι και αυτός θα είναι καλός”.

Κάποιος μου είχε πει κάποτε ότι η Ελλάδα είναι μια κατεξοχήν σουρεαλιστική χώρα. Βρήκα το χαρακτηρισμό από τους πιο εύστοχους που έχω ακούσει. Η Ελλάδα είναι μια σουρεαλιστική χώρα. Περιγράφει με μία λέξη μια πραγματικότητα που δεν μπορεί κανείς να εξηγήσει ή να περιγράψει αλλιώς.

Χθες πρωί πρωί βρέθηκα στον ΙΚΑ Πετραλώνων. Ο πρώτος άνθρωπος που συνάντησα να περιμένει έξω από την πόρτα των ελεγκτών γιατρών ήταν η Ελένη.  Ανταλλάξαμε κάποιες κουβέντες για να επιβεβαιώσουμε ότι καμιά μας δεν ήξερε αν θα ερχόταν ο ελεγκτής. Είχε βλέπετε αποφασιστεί -εκτάκτως – απεργία! Παρ’όλα, αυτά απτόητες…. συνεχίσαμε να περιμένουμε. Με το σουρεαλισμό δεν ξέρεις ποτέ…λογική δεν υπάρχει…οπότε προσδοκούμε το ονειρικό…εκεί έξω από την πόρτα των ελεγκτών…

Δίπλα μας μια νεαρή γυναίκα αρχίζει τα τηλέφωνα. Τα κατάφερε. Υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές…(ή, αλλιώς, γνωστοί που εξυπηρετούν όταν κάτι δεν πάει κατ’ευχήν).

Μετά από κανά μισάωρο, και ενώ πρέπει να ομολογήσω δεν βαρέθηκα καθόλου περιμένοντας, έρχεται και η Παναγιώτα, η οποία ήξερε τα κατατόπια καλά. Γρήγορα έμαθε ότι ο ελεγκτής δεν πρόκειται να εμφανιστεί. Στο γειτονικό ΙΚΑ του Ταύρου, όμως, της είπανε ότι εξυπηρετούν το κοινό!!! Μου λέει και την οδό.

Μάλιστα. Και πού είναι τώρα αυτό? Πώς πάμε εκεί?

Η Ελένη, η κυρία με αριθμό προτεραιότητας ένα, με χτυπάει στην πλάτη και μου λέει πάμε…

Να πάμε πού? Πώς?

Η Παναγιώτα ξέρει πώς, αλλά δεν έχει αυτοκίνητο…θα πάει λέει με τα πόδια…

Εγώ δεν ξέρω πώς, αλλά έχω αυτοκίνητο…και θα χαθώ σίγουρα..δεν ξέρω να πάω στον Ταύρο…

Και η Ελένη….

Η Ελένη?

Απλά έχει αριθμό προτεραιότητας….ένα…

Κάπως έτσι ξεκινάμε λοιπόν…τρεις άγνωστες μεταξύ μας γυναίκες να βρούμε το ΙΚΑ του Ταύρου…

Βρισκόμαστε μέσα στο αυτοκίνητο μου…δεν ξέρουμε τίποτα η μία για την άλλη..ούτε καν ονόματα…αλλά ξέρουμε τί ψάχνουμε!

Και το βρήκαμε!

Στο δρόμο της επιστροφής…άρχισαν οι συστάσεις… “βρήκε ο γύφτος τη γενιά του, και αναγάλλιασε η καρδιά του”…

Η Ελένη είναι κι εκείνη από τα Γιάννενα . Δούλευε σε ένα από τα μεγάλα μαγαζιά της πόλης, αλλά έφυγε πριν από 40 χρόνια …επειδή δεν τη σήκωνε άλλο το κλίμα…ο κλοιός γινόταν ασφυκτικός….

Της λείπει όμως η πόλη πολύ!

Αναρωτιέμαι ποιά ήταν η τύχη της εδώ στην Αθήνα. Παντρεύτηκε, ή όχι? Ντρέπομαι να τη ρωτήσω.

Και αν είχε παραμείνει “γεροντοκόρη”? Δεν ήθελα να ξύσω πληγές…

Γυρνώντας αφού ανταλλάξαμε τα σχετικά τηλέφωνα για “ένα καφέ στο σπίτι”, μου ζήτησε να την αφήσω κάτω από το σπίτι του γιου της..θα πήγαινε να δει το 10 ημερών εγγονάκι της.

Συνεχίζω να οδηγώ. Πρέπει να πάω στη δουλειά. Στο δρόμο χαμογελώ, συνεπαρμένη από την απροσδόκητη σουρεαλιστική συνθήκη που τρεις άνθρωποι δημιουργήσαμε έτσι ξαφνικά…

Image

Καλημέρα!

Μια καλαντίβα στα Πετράλωνα…

Αυτή την τελευταία εβδομάδα ήμουν στα Γιάννενα, στην πόλη μου, στο χωριό μου. Είδα αγαπημένους μου ανθρώπους και ξόρκισα τη νοσταλγία που είχε αρχίσει να με πιάνει. Ήπια καφέ (και τσάι) στα αγαπημένα μου cafe. Χουχούλιασα μπροστά από τη φωτιά στον καναπέ του σπιτιού μου απολαμβάνοντας τη φροντίδα της μητέρας μου.

Image

Γέμισα για μια ακόμα φορά πανέμορφες εικόνες του τόπου.

Image

Το φυσικό τοπίο στα Γιάννενα ισορροπεί αρμονικά μέσα από τις αντιθέσεις του. Πρόκειται για το θηλυκό γιν και το αρσενικό γιανγκ της κινέζικης φιλοσοφίας σε ελληνική μετάφραση.Τα επιβλητικά και ζωηρά βουνά της Πίνδου, πάντα χιονισμένα στις κορυφές μέχρι το τέλος της άνοιξης, αγκαλιάζουν τα νωχελικά νερά της λίμνης…και οι γλάροι βουτούν κάθε τόσο ψάχνοντας για ψάρια.

Πολλές φορές εδώ στην Αθήνα φέρνω στο νου μου αυτές τις εικόνες και ξαναβρίσκω το κέντρο βάρους μου, αυτοπροσδιορίζομαι από την αρχή, ισορροπώ καλύτερα.

Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα ανακάλυψα μαζί με μια φίλη πόσο κοντά στη γειτονιά μου στην Αθήνα βρίσκεται ο λόφος του Φιλοπάππου. Από την κορυφή του λόφου βλέπεις σε μια ανάσα απόσταση τον Παρθενώνα επάνω στο λόφο της Ακρόπολης και το λιμάνι του Πειραιά, όλη η Αθήνα απλώνεται μπροστά σου. Και όπως είπε και η Δήμητρα “Μόνο όταν κοιτάς από ψηλά, συνειδητοποιείς που βρίσκεσαι.”

Κοιτώντας λοιπόν από ψηλά συνειδητοποιώ ότι όπου και αν βρέθηκα, σε όποια πόλη και αν έζησα, έψαξα και βρήκα το προσωπικό μου φυσικό ησυχαστήριο, εκείνο το άνοιγμα της πόλης και του οικοδομημένου στο γύρω φυσικό του περιβάλλον.

Στο Bristol ήταν ο καταπράσινος λόφος πάνω από τις φοιτητικές εστίες με τα μεγάλα δέντρα όπως στα μυθιστορήματα της Jane Austen. Στο Ηράκλειο ήταν η ευθεία με τα φοινικόδεντρα δίπλα στη θάλασσα στο δρόμο προς Αμμουδάρα. Στην Αθήνα, κοντά στο Χαλάνδρι, το πιο κοντινό φυσικό άνοιγμα που μπόρεσα να βρω πέρυσι ήταν η πλατεία στα Βριλήσσια…. ανοιχτή, με δέντρα γύρω γύρω και το βουνό της Πεντέλης σχεδόν από πάνω.

Στην ίδια διάθεση…σήμερα το πρωί το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να βγω έξω και να αγοράσω μια πορτοκαλί Ολλανδική καλαχόη (ή καλαντίβα) για το μικρό περβάζι δίπλα στο παράθυρο της μικροσκοπικής μου κουζίνας.

Έφτιαξα το προσωπικό μου φυσικό άνοιγμα μέσα στο χώρο.

Image

Καλημέρα!