“Τρεις άνθρωποι με είπανε γεροντοκόρη…”

“Έφυγα από τα Γιάννενα πριν από σαράντα χρόνια επειδή τρεις διαφορετικοί άνθρωποι μέσα σε μία μέρα με είπανε γεροντοκόρη. Έφυγα για την Αθήνα την άλλη μέρα.” Αυτό μου είπε η Ελένη χθες, η οποία φρόντισε να με συμβουλεύσει από την άλλη, “Να βρεις άνθρωπο από τα Γιάννενα!”.

“Αλλά”, σκέφτηκε μετά, “δεν σημαίνει ότι και αυτός θα είναι καλός”.

Κάποιος μου είχε πει κάποτε ότι η Ελλάδα είναι μια κατεξοχήν σουρεαλιστική χώρα. Βρήκα το χαρακτηρισμό από τους πιο εύστοχους που έχω ακούσει. Η Ελλάδα είναι μια σουρεαλιστική χώρα. Περιγράφει με μία λέξη μια πραγματικότητα που δεν μπορεί κανείς να εξηγήσει ή να περιγράψει αλλιώς.

Χθες πρωί πρωί βρέθηκα στον ΙΚΑ Πετραλώνων. Ο πρώτος άνθρωπος που συνάντησα να περιμένει έξω από την πόρτα των ελεγκτών γιατρών ήταν η Ελένη.  Ανταλλάξαμε κάποιες κουβέντες για να επιβεβαιώσουμε ότι καμιά μας δεν ήξερε αν θα ερχόταν ο ελεγκτής. Είχε βλέπετε αποφασιστεί -εκτάκτως – απεργία! Παρ’όλα, αυτά απτόητες…. συνεχίσαμε να περιμένουμε. Με το σουρεαλισμό δεν ξέρεις ποτέ…λογική δεν υπάρχει…οπότε προσδοκούμε το ονειρικό…εκεί έξω από την πόρτα των ελεγκτών…

Δίπλα μας μια νεαρή γυναίκα αρχίζει τα τηλέφωνα. Τα κατάφερε. Υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές…(ή, αλλιώς, γνωστοί που εξυπηρετούν όταν κάτι δεν πάει κατ’ευχήν).

Μετά από κανά μισάωρο, και ενώ πρέπει να ομολογήσω δεν βαρέθηκα καθόλου περιμένοντας, έρχεται και η Παναγιώτα, η οποία ήξερε τα κατατόπια καλά. Γρήγορα έμαθε ότι ο ελεγκτής δεν πρόκειται να εμφανιστεί. Στο γειτονικό ΙΚΑ του Ταύρου, όμως, της είπανε ότι εξυπηρετούν το κοινό!!! Μου λέει και την οδό.

Μάλιστα. Και πού είναι τώρα αυτό? Πώς πάμε εκεί?

Η Ελένη, η κυρία με αριθμό προτεραιότητας ένα, με χτυπάει στην πλάτη και μου λέει πάμε…

Να πάμε πού? Πώς?

Η Παναγιώτα ξέρει πώς, αλλά δεν έχει αυτοκίνητο…θα πάει λέει με τα πόδια…

Εγώ δεν ξέρω πώς, αλλά έχω αυτοκίνητο…και θα χαθώ σίγουρα..δεν ξέρω να πάω στον Ταύρο…

Και η Ελένη….

Η Ελένη?

Απλά έχει αριθμό προτεραιότητας….ένα…

Κάπως έτσι ξεκινάμε λοιπόν…τρεις άγνωστες μεταξύ μας γυναίκες να βρούμε το ΙΚΑ του Ταύρου…

Βρισκόμαστε μέσα στο αυτοκίνητο μου…δεν ξέρουμε τίποτα η μία για την άλλη..ούτε καν ονόματα…αλλά ξέρουμε τί ψάχνουμε!

Και το βρήκαμε!

Στο δρόμο της επιστροφής…άρχισαν οι συστάσεις… “βρήκε ο γύφτος τη γενιά του, και αναγάλλιασε η καρδιά του”…

Η Ελένη είναι κι εκείνη από τα Γιάννενα . Δούλευε σε ένα από τα μεγάλα μαγαζιά της πόλης, αλλά έφυγε πριν από 40 χρόνια …επειδή δεν τη σήκωνε άλλο το κλίμα…ο κλοιός γινόταν ασφυκτικός….

Της λείπει όμως η πόλη πολύ!

Αναρωτιέμαι ποιά ήταν η τύχη της εδώ στην Αθήνα. Παντρεύτηκε, ή όχι? Ντρέπομαι να τη ρωτήσω.

Και αν είχε παραμείνει “γεροντοκόρη”? Δεν ήθελα να ξύσω πληγές…

Γυρνώντας αφού ανταλλάξαμε τα σχετικά τηλέφωνα για “ένα καφέ στο σπίτι”, μου ζήτησε να την αφήσω κάτω από το σπίτι του γιου της..θα πήγαινε να δει το 10 ημερών εγγονάκι της.

Συνεχίζω να οδηγώ. Πρέπει να πάω στη δουλειά. Στο δρόμο χαμογελώ, συνεπαρμένη από την απροσδόκητη σουρεαλιστική συνθήκη που τρεις άνθρωποι δημιουργήσαμε έτσι ξαφνικά…

Image

Καλημέρα!

Advertisements