Ο τσιγκούνης άνθρωπος…

Ημέρα Κυριακή. Πρωινός καφές και βόλτα στου Φιλοπάππου με παιδική μου φίλη από τα Γιάννενα.

Image

 

Image

Image

Ημέρα Σάββατο. Επιστροφή από τις διακοπές του Πάσχα. Ωραίο ταξίδι. Η διαδρομή από τα Γιάννενα μέχρι και το Ρίο είναι από τις αγαπημένες μου λόγω των εναλλαγών στο τοπίο, λόγω των στροφών. Μπορεί να είναι και ζόρικη για κάποιους.

Ημέρα Παρασκευή. Η αποκαθήλωση ενός χαρισματικού Αφηγητή. Εντάξει, η εικόνα είχε ήδη θαμπώσει πριν ένα χρόνο, ημέρες του Πάσχα. Και αναφέρω το περιστατικό γιατί ακόμα προσπαθώ να καταλάβω πώς ένας άσχημος χαρακτήρας μπορεί να επισκιάσει την ομορφιά του ταλέντου και της ικανότητας…

Θαύμαζα το ταλέντο του ως αφηγητή και κρεμόμουν από τα χείλη του. Τα μάτια μου λάμπανε κάθε φορά που έμπαινα στον κόσμο του. Δεν ξέρω πώς το κατάφερνε να μιλάει ασταμάτητα, με ρυθμό, πηδώντας από το ένα θέμα στο άλλο χωρίς να βαριέμαι, χωρίς να πονάει ο ποπός μου στην καρέκλα. Και να θέλω απλά κι άλλο κάθε φορά….

Η αλήθεια του ανθρώπου με απογοήτευσε όμως. Η αντίφαση ήταν μεγάλη. Την απογοήτευση μου δεν ήθελα να την μοιραστώ με κανέναν. Δεν ήθελα να αμαυρώσω την εικόνα ενός υπέρμετρα χαρισματικού πλάσματος. Και έτσι απλά σταμάτησα να μιλάω για εκείνον..προς μεγάλη χαρά των φίλων μου υποθέτω που είχαν ήδη βαρεθεί να ακούν το όνομα του συνέχεια.

Αυτή τη φορά, όμως, μετά από τον καφέ της Παρασκευής, δεν μπορώ να σιωπήσω. Τελικά, δεν μπορώ να δω τον καλλιτέχνη ξέχωρα από τον άνθρωπο.

Η γενναιοδωρία, σε κάθε της πιθανή μορφή, είναι για μένα από τα πιο όμορφα χαρακτηριστικά των ανθρώπων. Με συγκινεί κάθε φορά…

…..όπως ακριβώς με απωθεί η τσιγκουνιά, κυρίως στην μη υλική της διάσταση.

Καλημέρα αγαπημένοι μου!