Κλείσε τα μάτια, κλείσε τα αυτιά και μύρισε..

Την προηγούμενη εβδομάδα, ημέρα Κυριακή, είχα μια μοναδική εμπειρία…αισθήσεων ευτυχώς και όχι παραισθήσεων…

Βράδιασε και κατέβηκα προς Πειραιά για να συναντήσω μια φίλη. Ο Πειραιάς πρέπει να πω μου είναι παντελώς άγνωστος, αν εξαιρέσει κανείς το λιμάνι με τις προβλήτες..

Αυτή τη φορά όμως ήθελα να πάω στο χώρο του παλιού ταχυδρομείου…. είχα κάνει τη σχετική αναζήτηση στο Google maps.. είχα περιεργαστεί την περιοχή, είχα συγκρατήσει τους δρόμους και να ‘μαι…Image

Κατεβαίνω από το τρένο και βρίσκομαι σε ένα δρόμο παράλληλο του κεντρικού με καθόλου κίνηση, άντε να περάσει κανένα ζευγαράκι πού και πού ή άντε και κανένα αυτοκίνητο… τα μαγαζιά και οι αποθήκες στη σειρά είναι σφραγισμένα, τα ρολά κατεβασμένα… η καρδιά μου αναπηδάει γιατί η περιοχή αν και βρίσκεται τώρα πια σε παρακμή και παραίτηση… σου φωνάζει ότι κάποτε έζησε εποχές μεγάλης δόξας…  έσφυζε από ζωή κάποτε… τα κτίρια μιλάνε από μόνα τους… επιβλητικά, μεγάλα, με αρχιτεκτονικές τσαχπινιές που σε ξαφνιάζουν, ξεπεσμένα, βρώμικα…

Στο βάθος βλέπω το παλιό μαγαζί του Λουμίδη… μεγάλα τζάμια και σκούρο καφέ ξύλο… στέκομαι μπροστά από τη βιτρίνα και χαζεύω τις ποικιλίες καφέ, τα τσάγια, τους πάγκους… ο καφές είναι μεγάλη μου αδυναμία, το παραδέχομαι…αχ, και να ήταν ανοιχτό, να έμπαινα μέσα και να μύριζα τις ποικιλίες!

Συνέχισα να περπατάω ψάχνοντας πάντα το παλιό ταχυδρομείο…

Και εκεί…

μέσα στη νύχτα…

με λιγοστά αυτοκίνητα να περνάνε το δρόμο…

και τα πάντα γύρω μου κλειστά… ερημωμένα…

μυρίζω…

για την ακρίβεια τα ρουθούνια μου σπάνε από τη μυρωδιά μπαχαρικών…διάφορων μπαχαρικών…

μα πώς? από πού έρχονται όλες αυτές οι έντονες μυρωδιές… πού βρίσκεται όλο αυτό το μπαχάρι?

Σηκώνω το βλέμμα μου και βλέπω επάνω από ένα εφτασφράγιστο μαγαζί την ταμπέλα Μανδραγόρας. Μαγαζί με μπαχαρικά και μυρωδικά από όλον τον κόσμο, έτσι όπως του πρέπει ενός λιμανιού όπως αυτό του Πειραιά… από όλον τον κόσμο…

Μαθαίνω αργότερα ότι πρόκειται για ένα από τα καλύτερα μπαχαράδικα στην Αθήνα..

Η γνωριμία μου μαζί του κατάφερε να σβήσει προς στιγμή όλες τις αισθήσεις μου και να επιβάλει μία, μόνο μία… την όσφρηση.. από τις πιο παραμελημένες … που έχει όμως μια δύναμη αξεπέραστη… που μπορεί να κάνει πλούσια, πιο πλούσια, πιο έντονα τα πιο απλά πράγματα…

Μία εβδομάδα μετά η μύτη μου με οδήγησε ξανά στον Μανδραγόρα… αυτή τη φορά όμως έβλεπα τα πολύχρωμα μπαχαρικά, και ο θόρυβος των αυτοκινήτων και του κόσμου τράβηξε με μεγάλη ευκολία την προσοχή από τη μύτη μου… δεν μύρισα τίποτα αυτή τη φορά… ξεχάστηκα πολύ εύκολα….

Δεν θα ξεχάσω όμως τόσο εύκολα τη μυρωδιά που είχε εκείνο το βράδυ στον Πειραιά όταν δεν έβλεπα και δεν άκουγα τίποτα…

Καλημέρα!

Advertisements

Ύδρα, το νησί των γάτων…

Η Ύδρα το χειμώνα κατοικείται από γάτους. Οι λιγοστοί άνθρωποι που παραμένουν το χειμώνα εκεί φαίνεται να το κάνουν μόνο και μόνο για να τους ταϊζουν…

Ξεκινώντας από το λιμάνι και περπατώντας μέσα από τα στενά δρομάκια του νησιού φτάνουμε σε ένα ξέφωτο… κάδοι σκουπιδιών βρίσκονται στη σειρά και …να… κουρνιασμένοι επάνω η πρώτη μεγάλη συνομοταξία γάτων του νησιού…. παντελώς αδιάφοροι  μπροστά στην παρουσία μας…

Image

Κάτω στο λιμάνι ένας άλλος γάτος ζει την ίδια ιστορία καθημερινά….στέκεται υπομονετικά -σχεδόν με κατανόηση – δίπλα στο καϊκι του γνώριμου ανθρώπου που καθαρίζει τα δίχτυα περιμένοντας να μοιραστεί μαζί του κάτι από τη σημερινή ψαριά…ο άνθρωπος έχει ήδη φροντίσει γι’αυτό….είναι εμφανής ο ιδιαίτερος δεσμός τους στα μάτια των περαστικών…

Image

Τη δεύτερη μέρα μας στο νησί παρά τη βροχή και κρατώντας στο χέρι ομπρέλες ανεβήκαμε προς το αρχοντικό του ναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη,δύο φορές προέδρου της δημοκρατίας, το οποίο όμως τώρα πια οι κληρονόμοι κρατούν κλειστό… περνάμε από τον ανεμόμυλο της Σοφία Λώρεν…..

Τώρα γιατί ο ανεμόμυλος που αντικρίζει το Αιγαίο έχει το όνομα μιας Ιταλίδας ηθοποιού? Μα, γιατί “ευεργέτησε” το νησί τη δεκαετία του εξήντα γυρίζοντας εκεί “Το παιδί και το δελφίνι” και έφερε εκατοντάδες τουρίστες στην Ύδρα… ένα νησί χωρίς ίχνος αυτοκινήτου….

Στο Μεγάλο Καμίνι ανοίγουμε την πόρτα του μοναδικού καφενείου που φαίνεται ανοιχτό και οι ηλικιωμένοι που είναι μαζεμένοι μέσα μας κοιτούν με έκπληξη και κάπως ενοχλημένοι… Φεύγουμε…

Επιστρέφοντας πίσω στο κεντρικό λιμάνι ένας γκρι γάτος ..ξεκόβεται από την παρέα του και αποφασίζει να πεταχτεί μέχρι το κεντρικό λιμάνι μαζί μας… μια άλλη παρέα γάτων ακολουθεί μια ηλικιωμένη κυρία που επιστρέφει από το κεντρικό λιμάνι… ο γκρι γάτος όμως προτιμά την παρέα των ξένων…είναι ανοιχτός σε νέες γνωριμίες… και στο κουλουράκι με σουσάμι που τον ταϊζουμε…

Η Ύδρα το χειμώνα θυμίζει τον γατίσιο κόσμο των ιστοριών του Λουίς Σεπούλδεβα….Να και ο γλάρος που του έμαθε ο γάτος Ζορμπάς να πετάει…βολτάρει πάνω από τα νερά….

Image

Δοκιμάσαμε και εμείς το φρέσκο ψάρι του ανθρώπου του καϊκιού… πεντανόστιμο…φρεσκότατο!

Τί άλλο μπορεί να θέλει κανείς από τη ζωή του το χειμώνα…

Image

Kαλή παρέα και φρέσκο ψάρι!

Ίσως….

Ήρθε ο νέος με τα δώρα, με τραγούδια και χαρά…

Το 2013 έφυγε… το 2014 ήρθε…μια νέα χρονιά!

Για τους Κινέζους βέβαια θα έρθει κάπως καθυστερημένα, τον μήνα Φλεβάρη… κάποιους μήνες αργότερα… Τί αυθαιρεσία! Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω πώς γίνεται για δύο μήνες το μισό ημισφαίριο να βρίσκεται σε διαφορετική χρονιά από το άλλο μισό… 

Εντάξει! Η έννοια του χρόνου και πώς τον αντιλαμβανόμαστε είναι μια σύμβαση και έχει έντονο το υποκειμενικό στοιχείο….

Είναι αλήθεια ότι ο «παλιός» χρόνος μπορεί να φεύγει, να έρχεται ο καινούριος, και να μην αλλάζει τίποτα – παρ’όλο που προσδοκίες υπάρχουν πάντα πολλές. Κάποιες άλλες φορές πάλι, για να αλλάξουν τα πράγματα χρειάζονται πολύ περισσότερο χρόνο… Ενώ κάποιες άλλες, χρειάζεται μία μόνο μαγική στιγμή…  Κάποιοι αυτές τις μαγικές στιγμές, τις ονομάζουν τύχη, καλοτυχία…

Τι γίνεται όμως όταν (συνήθως) την καλή τύχη μας πρέπει να τη φτιάξουμε μόνοι μας?

Image

Αυτές οι τελευταίες μέρες για μένα ήταν πολύ σημαντικές. Ήρθε η αδερφή μου από τη Ν. Υόρκη και μετά από χρόνια είμαστε όλες μαζί αυτές τις μέρες.

Η οικογένεια μας έχει ζήσει μια μεγάλη απώλεια. Αυτή του πατέρα μου. Έχουν περάσει 9 χρόνια από τότε, αλλά μόλις φέτος αισθάνθηκα ότι έχουμε αρχίσει να βρίσκουμε πάλι την ισορροπία μας σαν οικογένεια. Η βάση υπήρχε βέβαια και ήταν στέρεα φτιαγμένη από πολύ αγάπη. Αυτή η αλλαγή, όμως, της απώλειας του ενός, μας αποσυντόνισε όλους. Χάσαμε το ρόλο μας, την ισορροπία μας… έπρεπε να επαναπροσδιοριστούμε. Η διαδικασία ήταν δύσκολη, επίπονη, σκοτεινή… πολλές φορές φοβήθηκα ότι το χάνουμε το παιχνίδι…

Χρειάστηκε προσπάθεια από τον καθένα μας ξεχωριστά και από τις τρεις μαζί, πίστη ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε, πολύ αγάπη και το βλέμμα στραμμένο στον εαυτό μας, αλλά και στους άλλους δύο ταυτόχρονα για να νιώσουμε ξανά την ηρεμία, τη θαλπωρή και την ευτυχία που νιώθαμε παλιά… όταν ήμασταν και οι τέσσερις μαζί…. όταν δεν έλειπε κανένας….

Αυτό που μού έμαθε αυτή η διαδικασία είναι ότι οι άλλοι μάς είναι σημαντικοί. Χρειαζόμαστε τη στήριξη, την υποστήριξη, την πίστη και την αγάπη τους, ειδικά όταν εμείς χάνουμε την πίστη, όταν χάνουμε το δρόμο. Και χρειάζονται τη στήριξη, την πίστη και την αγάπη μας όταν εκείνοι χάνουν το δρόμο τους. Τότε η απόσταση που μπορούμε να διανύσουμε είναι χιλιόμετρα πολλά… και είναι χιλιόμετρα πιο χαρούμενα.

Η τύχη λοιπόν δεν ήταν ιδιαίτερα καλή μαζί μας… αλλά δεν αφήσαμε τη ζωή μας στα χέρια της!

Καλή χρονιά αγαπημένοι μου!!

Περπατώντας στην πόλη λίγο πριν τα Χριστούγεννα…

Χριστούγεννα….και η πόλη φόρεσε τα γιορτινά της….

Image

Γιορτινά βέβαια που δεν θυμίζουν τίποτα από τις “υπερπαραγωγές” προηγούμενων χρόνων….τα δέντρα της πλατείας Συντάγματος στολίστηκαν και κανένας δεν νοιάζεται που δεν στήθηκε εκεί ανάμεσα τους ένας grande επισκέπτης…το ψηλότερο έλατο της Ευρώπης ή του κόσμου ….. υπερβολές αλλοτινών καιρών….

…και τότε βέβαια αυτός ο ανταγωνισμός της βιτρίνας δεν ξέρω αν απασχολούσε κανέναν…

Είχε κάτι απολύτως ξενόφερτο….καθαρά Αμερικάνικο στην νοοτροπία και τον πολιτισμό καθώς αποθέωνε την υπερβολή….το Μέγεθος ήταν αυτό που μετρούσε….και κάπου εκεί χάθηκε το μέτρο….χάθηκε το παν μέτρον άριστον…

Image

Στην Αθήνα όμως δεν ταιριάζουν οι υπερβολές….ο πολιτισμός αυτής της πόλης είχε αρμονία …. και κομμάτι αυτής ήταν και η συνείδηση του περιβάλλοντος χώρου….η εν συναίσθηση ότι η μονάδα ήταν αναπόσπαστο κομμάτι ενός συνόλου….

Καλημέρα!

Νοιάζομαι εγώ …..ή ο αυτόματος πιλότος?

Φροντισμένος, φροντισμένη, φροντισμένο……

Φροντίζω σημαίνει……… σκέφτομαι…. και ενεργώ έτσι ώστε κάποιος….κάτι…. να παραμένει σε καλή κατάσταση.…νοιάζομαι…μεριμνώ….προσπαθώ……

Η φροντίδα απαιτεί αγάπη και ενδιαφέρον….

Αλλά και συνείδηση….συνειδητότητα….ένα σταμάτημα του χρόνου που τρέχει για να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτός ο άνθρωπος…..αυτή η σχέση….. αυτό ….εμείς…μας είναι σημαντικά … και για να “συνεχίσουν να είναι σε καλή κατάσταση” χρειάζονται τη φροντίδα μας…

Το αντίθετο οδηγεί σε μια ιδιότυπη μορφή αδιαφορίας και εγκατάλειψης…λόγω υπερβολικής σιγουριάς και βεβαιότητας ότι ο αυτόματος πιλότος θα κάνει τη δουλειά του….εμείς δεν προλαβαίνουμε…..έχουμε άλλα λιγότερο σημαντικά να κάνουμε….

Τις τελευταίες μέρες λοιπόν συνειδητοποίησα ότι τελικά δεν με φροντίζω όσο θα έπρεπε…με τη δικαιολογία πάντα ότι δεν προλαβαίνω….ότι εντάξει θα το κάνω αργότερα…

Και τί γίνεται μέχρι να έρθει το αργότερα?

Εγκατάλειψη και αδιαφορία……

Στο πίσω μέρος του μυαλού μου υπάρχει πάντα η σιγουριά, η βεβαιότητα ότι δεν έχω ανάγκη της φροντίδας…μπορώ να τα καταφέρω και με λιγότερη προσοχή…..κάποια πράγματα γίνονται από μόνα τους…..έχω εμπιστοσύνη στον εαυτό μου….και στον δικό μου αυτόματο πιλότο….

Και έτσι με παραμελώ….

Τα πρωινά μου (breakfasts) είναι πάντα βιαστικά….τρώω και ταυτόχρονα ετοιμάζομαι για τη δουλειά…μια μπουκιά πριν φορέσω το παντελόνι μου…μια μπουκιά αφού χτενιστώ….και φύγαμε….

Το μεσημέρι…δεν χρειάζεται να φάω κανονικά…μια σοκολάτα θα μου κόψει την όρεξη μέχρι να ετοιμάσω κάτι στα γρήγορα….η πιο εύκολη λύση είναι πάντα τα ζυμαρικά…μακαρόνια με σάλτσα ντομάτα και τυρί…μακαρόνια με τόνο….άντε να βάλω και καμιά ελιά μέσα….

Σαλάτα δεν υπάρχει ποτέ στο τραπέζι….ούτε βέβαια κρασί για την απόλαυση….

Γιατί? Υποτίθεται ότι δεν υπάρχει χρόνος…..πρέπει να κοιμηθώ για να προλάβω το απόγευμα….

Τις τελευταίες μέρες όμως αφού χτυπήσανε κάποια σχετικά προειδοποιητικά καμπανάκια..ανασκουμπώθηκα…ταρακουνήθηκα….άρχισα να με φροντίζω περισσότερο…να μου αφιερώνω περισσότερο χρόνο ….και αυτή η αίσθηση φροντίδας είναι τόσο ωραία!

Τί ωραίες λέξεις που είναι η περιποίηση, η φροντίδα!

Image

Έχουμε ανάγκη από φροντίδα και περιποίηση…..οι σχέσεις μας έχουν ανάγκη φροντίδας και περιποίησης, οι άνθρωποι μας έχουν ανάγκη φροντίδας και περιποίησης….αυτή τη συνειδητή αναγνώριση ότι νοιαζόμαστε, μας ενδιαφέρει…και γι’αυτό ένα κομμάτι του χρόνου μας μέσα στην ημέρα συνειδητά τους το αφιερώνουμε….. σ’αυτούς, σ’εμάς….και είμαστε εκεί γιατί ξέρουμε ότι οτιδήποτε άλλο είναι σπατάλη χρόνου και ενέργειας…είναι αδιαφορία….είναι εγκατάλειψη….

Ένας αρχαίος μύθος…

Επιτέλους μια θεατρική παράσταση που άξιζε τον κόπο…και τον χρόνο…

“Ευρυδίκη” της Sarah Ruhl.

Φτάνω στην πλατεία Βικτωρίας (με καθυστέρηση) για να συναντήσω τον φίλο μου τον Μάθιου που με περιμένει για να …κατέβουμε μαζί στον Άδη…

Είναι Τετάρτη και η γενική είσοδος είναι μόνο 10 ευρώ…ο κόσμος έξω από το θέατρο πολύς!

Τα καθίσματα σε ημικύκλιο γύρω από τη σκηνή, όπως στα αρχαία θέατρα…και εμείς μόλις στη δεύτερη σειρά…Ωραία ξεκινάμε! Ο χώρος μια αγκαλιά…

Ο Ορφέας και η Ευριδίκη με μαγιώ εποχής περιμένουν ακίνητοι τον κόσμο να καθήσει….το ίδιο ακίνητοι πιο ‘κει κάθονται και τα πλάσματα του κάτω κόσμου…ο ένας μου θυμίζει τον Jimie Hendrix! Μαύρος με μαλλιά αφάνα και leather jacket…κάθεται σε μια άκρη στο πίσω μέρος της σκηνής και κοιτάει κάτω….τα χέρια σταυρωμένα….είναι αληθινός? σκέφτομαι…..προς το παρόν μια σκιά μόνο…

Και η παράσταση αρχίζει…

Αυτό είναι θέατρο!

Image

Οι ηθοποιοί παίζουν με τα πάντα! Τη χροιά της φωνής τους, τις κινήσεις των κορμιών τους…χορεύουν στο σωστό ρυθμό…με το κατάλληλο μέτρο…τραγουδούν υπέροχα…

Ο φωτισμός, η μουσική, τα ρούχα, το μακιγιάζ..η βροχή που πέφτει από ψηλά επάνω στη σκηνή…τα λευκά λουλούδια που πέφτουν από ψηλά μέσα στο νερό…

Μαγεία…

Το θέμα αγγίζει τον ασυνείδητο φόβο όλων μας για το θάνατο….με έναν τρόπο που είναι γεμάτος ζωή! Μουσικότητα, παιχνίδισμα, κολύμπι στο νερό και ένα….”Αυτό ήταν μόνο?!”…

Έτσι και η Ευρυδίκη επιλέγει ασυνείδητα να μείνει εκεί…στον κάτω κόσμο προκαλώντας τον Ορφέα να την κοιτάξει…… Μα, γιατί? Αγανακτώ! Ο Ορφέας νίκησε με την αγάπη του τον θάνατο, τον αψήφησε. Κατέβηκε μέχρι εκεί για εκείνη….

“Ποτέ σου δεν είχες την αίσθηση του ρυθμού”, αναφωνεί με απελπισία σε εκείνη, επειδή βιάστηκε να του μιλήσει. Είναι αλήθεια πρόβλημα ρυθμού? Δεν ήξερε εκείνη πότε να κάνει παύση ή……. κάποια άλλη σκοτεινή ορμή την οδήγησε να διαλέξει τον ασφαλή κάτω κόσμο?

Αυτόν τον κόσμο, στον οποίο την περιμένει κάποιος ….έτοιμος να τη φροντίσει και να της μάθει καινούριες λέξεις….

Ο πατέρας της….

Είναι αλήθεια τόσο ισχυρός αυτός ο δεσμός πατέρα και κόρης ώστε να μπαίνει εμπόδιο στη ζωή της κόρης με έναν άλλο άντρα? Ο Ορφέας πάντως δεν κατάφερε να νικήσει αυτόν τον δεσμό παρά την παράφορα ερωτεύσιμη μουσική του!

Βρίσκω ενοχλητική αυτή τη σκέψη και θυμώνω με την επιπολαιότητα και την ανωριμότητα της Ευρυδίκης…

Πώς είναι δυνατόν να γυρνάει κανείς την πλάτη στον έρωτα? 

Μια καλαντίβα στα Πετράλωνα…

Αυτή την τελευταία εβδομάδα ήμουν στα Γιάννενα, στην πόλη μου, στο χωριό μου. Είδα αγαπημένους μου ανθρώπους και ξόρκισα τη νοσταλγία που είχε αρχίσει να με πιάνει. Ήπια καφέ (και τσάι) στα αγαπημένα μου cafe. Χουχούλιασα μπροστά από τη φωτιά στον καναπέ του σπιτιού μου απολαμβάνοντας τη φροντίδα της μητέρας μου.

Image

Γέμισα για μια ακόμα φορά πανέμορφες εικόνες του τόπου.

Image

Το φυσικό τοπίο στα Γιάννενα ισορροπεί αρμονικά μέσα από τις αντιθέσεις του. Πρόκειται για το θηλυκό γιν και το αρσενικό γιανγκ της κινέζικης φιλοσοφίας σε ελληνική μετάφραση.Τα επιβλητικά και ζωηρά βουνά της Πίνδου, πάντα χιονισμένα στις κορυφές μέχρι το τέλος της άνοιξης, αγκαλιάζουν τα νωχελικά νερά της λίμνης…και οι γλάροι βουτούν κάθε τόσο ψάχνοντας για ψάρια.

Πολλές φορές εδώ στην Αθήνα φέρνω στο νου μου αυτές τις εικόνες και ξαναβρίσκω το κέντρο βάρους μου, αυτοπροσδιορίζομαι από την αρχή, ισορροπώ καλύτερα.

Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα ανακάλυψα μαζί με μια φίλη πόσο κοντά στη γειτονιά μου στην Αθήνα βρίσκεται ο λόφος του Φιλοπάππου. Από την κορυφή του λόφου βλέπεις σε μια ανάσα απόσταση τον Παρθενώνα επάνω στο λόφο της Ακρόπολης και το λιμάνι του Πειραιά, όλη η Αθήνα απλώνεται μπροστά σου. Και όπως είπε και η Δήμητρα “Μόνο όταν κοιτάς από ψηλά, συνειδητοποιείς που βρίσκεσαι.”

Κοιτώντας λοιπόν από ψηλά συνειδητοποιώ ότι όπου και αν βρέθηκα, σε όποια πόλη και αν έζησα, έψαξα και βρήκα το προσωπικό μου φυσικό ησυχαστήριο, εκείνο το άνοιγμα της πόλης και του οικοδομημένου στο γύρω φυσικό του περιβάλλον.

Στο Bristol ήταν ο καταπράσινος λόφος πάνω από τις φοιτητικές εστίες με τα μεγάλα δέντρα όπως στα μυθιστορήματα της Jane Austen. Στο Ηράκλειο ήταν η ευθεία με τα φοινικόδεντρα δίπλα στη θάλασσα στο δρόμο προς Αμμουδάρα. Στην Αθήνα, κοντά στο Χαλάνδρι, το πιο κοντινό φυσικό άνοιγμα που μπόρεσα να βρω πέρυσι ήταν η πλατεία στα Βριλήσσια…. ανοιχτή, με δέντρα γύρω γύρω και το βουνό της Πεντέλης σχεδόν από πάνω.

Στην ίδια διάθεση…σήμερα το πρωί το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να βγω έξω και να αγοράσω μια πορτοκαλί Ολλανδική καλαχόη (ή καλαντίβα) για το μικρό περβάζι δίπλα στο παράθυρο της μικροσκοπικής μου κουζίνας.

Έφτιαξα το προσωπικό μου φυσικό άνοιγμα μέσα στο χώρο.

Image

Καλημέρα!