Back in cyber…town!

Φίλοι μου,

Αυτή την εβδομάδα η MAROU δέχτηκε την πρώτη της επίθεση! Έπεσε θύμα πειρατείας..από τας Αμέρικας!

Περιττό είναι να σας πω ότι βλέποντας το παιδί μου σε αυτή την κατάσταση δεν μπορούσα να ησυχάσω!

Όχι, εντάξει το παραδέχομαι,  δεν είχε πυρετό, δεν είχε κιτρινίσει, ούτε είχε βγάλει κόκκινες μεγάλες βούλες…

Αλλά, είχε χάσει το theme του, με άλλα λόγια τις μορφοποιήσεις που του έχω κάνει, και ήταν αγνώριστο…ήταν ένα άλλο παιδί!

Μου πήρε ώρες να καταλάβω τί του συμβαίνει…και να βγάλω την τελική διάγνωση…

Αλλά η διάγνωση βγήκε.

Και η έκπληξη ήταν μεγάλη.

Κυβερνοπειρατεία! Χάκερς!

Και ξέρετε – όταν ξέρεις ποιό είναι το πρόβλημα, είναι και πιο εύκολος ο δρόμος για τη λύση!

Τους αντιμετωπίσαμε λοιπόν τους πειρατές..όχι της Καραϊβικής…σ’αυτούς θα παραδινόμασταν αμαχητί!

Και να ‘μαστε πάλι μαζί σας. Χαρούμενοι και πιο δυνατοί μετά τη μάχη, ενώ ετοιμαζόμαστε ολοταχώς για το ταξίδι προς την Πόλη!

Έχετε ακούσει τίποτα για αεροπειρατείες?

Καλημέρα!

‘Οταν δυο κομμάτια που λείπουν φτιάχνουν ένα μεγάλο Ο….

Μέρες τώρα στο μυαλό μου τριγυρίζει μια φράση…

“Οικογένεια είναι………η απόλυτη επαφή με ένα ακόμη τουλάχιστον άτομο”.

Image

Μου την τόνισε μια καλή μου φίλη ενώ μιλούσαμε στο τηλέφωνο. Την κράτησε από μια συνέντευξη γνωστού ηθοποιού. Είναι μια φράση που στοιχειώνει φαίνεται, ακριβώς επειδή φωτίζει την ανάγκη για συντροφικότητα, για συναισθηματικό μοίρασμα με τουλάχιστον ένα ακόμη άτομο, για αυτή την αίσθηση υπαρξιακής πληρότητας που διαλύει κάθε αίσθημα μοναξιάς. Μύθος ή πραγματικότητα?

Προσδοκία μεγάλη σίγουρα. Κάποιοι την πλάθουν στο μυαλό τους μυθικά, εξωπραγματικά, σχεδόν παραμυθένια, όπου το πριγκιπόπουλο έρχεται και με ένα του φιλί μόνο μπορεί να αναστήσει τη Χιονάτη από το λήθαργο και να ζήσουν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα…προσδοκώντας να μας συμβεί κάτι αντίστοιχο. Κάποιοι άλλοι περισσότερο ρεαλιστές “ξέρουν” ότι πριγκιπόπουλα δεν υπάρχουν, μόνο άνθρωποι με τις ίδιες φοβίες, ανασφάλειες, προσδοκίες και κρυμμένες δυνατότητες που έχουν και εκείνοι. Εξάλλου, υπάρχει και η πριγκίπισσα που φίλησε το βάτραχο για να ζήσει εκείνη καλά ..και εμείς καλύτερα.

Και ο βάτραχος δεν έχει τίποτα προφανώς ερωτεύσιμο!

Image

Η ανάγκη όλων μας για συντροφικότητα με ‘happy end’ είναι βαθιά και ουσιαστική. Ασυνείδητα γνωρίζουμε ότι μόνο τότε μπορούμε να νιώσουμε πραγματικά ολοκληρωμένοι σαν άνθρωποι, όταν αρχίσουμε να μοιραζόμαστε, όταν θα μπορούμε να μοιραζόμαστε με “έναν τουλάχιστον ακόμα άνθρωπο” τα συναισθήματα μας, τις σκέψεις μας, τις ανησυχίες μας, τα όνειρα μας, όταν θα μπορούμε να μοιραζόμαστε τη σεξουαλικότητα μας, την αγάπη μας, όταν θα μπορούμε να μοιραζόμαστε το χώρο μας, την κάθε μας μέρα.

Ασυνείδητα το γνωρίζουμε σχεδόν από παιδιά, τότε που για να μεγαλώσουμε είχαμε ανάγκη τον άλλο.

Αυτό που δεν γνωρίζουμε είναι ότι τα happy end δεν συμβαίνουν έτσι, απλά, μαγικά. Χρειάζεται συνειδητότητα και συνειδητοποίηση της κοινής μας κατάστασης, των κοινών μας αναγκών (αλλά και των διαφορετικών), του μοιράσματος μας. Συνειδητότητα και αγάπη. Αναγνώριση ότι ο άλλος, ναι, είναι σημαντικός για μας και γι’αυτό είμαστε έτοιμοι να δώσουμε και να δεχθούμε, να μοιραστούμε, και από κοινού να φτιάξουμε μια σχέση, μια οικογένεια, ένα μεγάλο Ο.

Η εποχή μας έχει αποθεώσει την αυτάρκεια. Οι περισσότεροι θα έχετε διαβάσει την ιστορία του Σελ Σίλβερσταϊν “Το κομμάτι που λείπει συναντά το μεγάλο Ο”….. Νομίζω είναι από τις πιο καταθλιπτικές ιστορίες που έχω διαβάσει.

Όταν λοιπόν το κομμάτι που λείπει συναντά το μεγάλο Ο, η απάντηση που παίρνει είναι ότι δεν υπάρχει χώρος για το κομμάτι που λείπει. Το μεγάλο Ο είναι αυτάρκες, μπορεί να ζει μόνο του, δεν χρειάζεται κανέναν. Και από εκεί ξεκινά η προσπάθεια του κομματιού που λείπει να γίνει και αυτό ένα μεγάλο Ο, αυτάρκες, έτσι ώστε να μην υπάρχει χώρος για κανέναν άλλο.

Η απόφαση επάρθη. Οι άμυνες σηκώθηκαν. Δεν θα έχει ανάγκη πια κανέναν! Θα θυσιάσει τη δικιά του διαφορετικότητα προκειμένου να γίνει και αυτό ένα ακόμη Ο, θα κυλάει συνεχώς δίχως να μπορεί να σταθεί πουθενά πια. Και αφού γίνει πια ένα ακόμη Ο δεν θα μπορεί να δώσει κανένα από τα κομμάτια του σε κάποιον άλλο…γιατί τότε…θα μείνει μισό πάλι. Και αφού γίνει πια ένα ακόμη Ο δεν θα μπορεί να πάρει κανένα κομμάτι από κάποιον άλλο, γιατί δεν θα έχει που να το βάλει…θα είναι ήδη ολόκληρο. Τότε δυστυχώς δεν θα μπορεί να μοιράζεται.

Image

Illustrations by Sophie Blackall