Ύδρα, το νησί των γάτων…

Η Ύδρα το χειμώνα κατοικείται από γάτους. Οι λιγοστοί άνθρωποι που παραμένουν το χειμώνα εκεί φαίνεται να το κάνουν μόνο και μόνο για να τους ταϊζουν…

Ξεκινώντας από το λιμάνι και περπατώντας μέσα από τα στενά δρομάκια του νησιού φτάνουμε σε ένα ξέφωτο… κάδοι σκουπιδιών βρίσκονται στη σειρά και …να… κουρνιασμένοι επάνω η πρώτη μεγάλη συνομοταξία γάτων του νησιού…. παντελώς αδιάφοροι  μπροστά στην παρουσία μας…

Image

Κάτω στο λιμάνι ένας άλλος γάτος ζει την ίδια ιστορία καθημερινά….στέκεται υπομονετικά -σχεδόν με κατανόηση – δίπλα στο καϊκι του γνώριμου ανθρώπου που καθαρίζει τα δίχτυα περιμένοντας να μοιραστεί μαζί του κάτι από τη σημερινή ψαριά…ο άνθρωπος έχει ήδη φροντίσει γι’αυτό….είναι εμφανής ο ιδιαίτερος δεσμός τους στα μάτια των περαστικών…

Image

Τη δεύτερη μέρα μας στο νησί παρά τη βροχή και κρατώντας στο χέρι ομπρέλες ανεβήκαμε προς το αρχοντικό του ναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη,δύο φορές προέδρου της δημοκρατίας, το οποίο όμως τώρα πια οι κληρονόμοι κρατούν κλειστό… περνάμε από τον ανεμόμυλο της Σοφία Λώρεν…..

Τώρα γιατί ο ανεμόμυλος που αντικρίζει το Αιγαίο έχει το όνομα μιας Ιταλίδας ηθοποιού? Μα, γιατί “ευεργέτησε” το νησί τη δεκαετία του εξήντα γυρίζοντας εκεί “Το παιδί και το δελφίνι” και έφερε εκατοντάδες τουρίστες στην Ύδρα… ένα νησί χωρίς ίχνος αυτοκινήτου….

Στο Μεγάλο Καμίνι ανοίγουμε την πόρτα του μοναδικού καφενείου που φαίνεται ανοιχτό και οι ηλικιωμένοι που είναι μαζεμένοι μέσα μας κοιτούν με έκπληξη και κάπως ενοχλημένοι… Φεύγουμε…

Επιστρέφοντας πίσω στο κεντρικό λιμάνι ένας γκρι γάτος ..ξεκόβεται από την παρέα του και αποφασίζει να πεταχτεί μέχρι το κεντρικό λιμάνι μαζί μας… μια άλλη παρέα γάτων ακολουθεί μια ηλικιωμένη κυρία που επιστρέφει από το κεντρικό λιμάνι… ο γκρι γάτος όμως προτιμά την παρέα των ξένων…είναι ανοιχτός σε νέες γνωριμίες… και στο κουλουράκι με σουσάμι που τον ταϊζουμε…

Η Ύδρα το χειμώνα θυμίζει τον γατίσιο κόσμο των ιστοριών του Λουίς Σεπούλδεβα….Να και ο γλάρος που του έμαθε ο γάτος Ζορμπάς να πετάει…βολτάρει πάνω από τα νερά….

Image

Δοκιμάσαμε και εμείς το φρέσκο ψάρι του ανθρώπου του καϊκιού… πεντανόστιμο…φρεσκότατο!

Τί άλλο μπορεί να θέλει κανείς από τη ζωή του το χειμώνα…

Image

Kαλή παρέα και φρέσκο ψάρι!

Ίσως….