Κλείσε τα μάτια, κλείσε τα αυτιά και μύρισε..

Την προηγούμενη εβδομάδα, ημέρα Κυριακή, είχα μια μοναδική εμπειρία…αισθήσεων ευτυχώς και όχι παραισθήσεων…

Βράδιασε και κατέβηκα προς Πειραιά για να συναντήσω μια φίλη. Ο Πειραιάς πρέπει να πω μου είναι παντελώς άγνωστος, αν εξαιρέσει κανείς το λιμάνι με τις προβλήτες..

Αυτή τη φορά όμως ήθελα να πάω στο χώρο του παλιού ταχυδρομείου…. είχα κάνει τη σχετική αναζήτηση στο Google maps.. είχα περιεργαστεί την περιοχή, είχα συγκρατήσει τους δρόμους και να ‘μαι…Image

Κατεβαίνω από το τρένο και βρίσκομαι σε ένα δρόμο παράλληλο του κεντρικού με καθόλου κίνηση, άντε να περάσει κανένα ζευγαράκι πού και πού ή άντε και κανένα αυτοκίνητο… τα μαγαζιά και οι αποθήκες στη σειρά είναι σφραγισμένα, τα ρολά κατεβασμένα… η καρδιά μου αναπηδάει γιατί η περιοχή αν και βρίσκεται τώρα πια σε παρακμή και παραίτηση… σου φωνάζει ότι κάποτε έζησε εποχές μεγάλης δόξας…  έσφυζε από ζωή κάποτε… τα κτίρια μιλάνε από μόνα τους… επιβλητικά, μεγάλα, με αρχιτεκτονικές τσαχπινιές που σε ξαφνιάζουν, ξεπεσμένα, βρώμικα…

Στο βάθος βλέπω το παλιό μαγαζί του Λουμίδη… μεγάλα τζάμια και σκούρο καφέ ξύλο… στέκομαι μπροστά από τη βιτρίνα και χαζεύω τις ποικιλίες καφέ, τα τσάγια, τους πάγκους… ο καφές είναι μεγάλη μου αδυναμία, το παραδέχομαι…αχ, και να ήταν ανοιχτό, να έμπαινα μέσα και να μύριζα τις ποικιλίες!

Συνέχισα να περπατάω ψάχνοντας πάντα το παλιό ταχυδρομείο…

Και εκεί…

μέσα στη νύχτα…

με λιγοστά αυτοκίνητα να περνάνε το δρόμο…

και τα πάντα γύρω μου κλειστά… ερημωμένα…

μυρίζω…

για την ακρίβεια τα ρουθούνια μου σπάνε από τη μυρωδιά μπαχαρικών…διάφορων μπαχαρικών…

μα πώς? από πού έρχονται όλες αυτές οι έντονες μυρωδιές… πού βρίσκεται όλο αυτό το μπαχάρι?

Σηκώνω το βλέμμα μου και βλέπω επάνω από ένα εφτασφράγιστο μαγαζί την ταμπέλα Μανδραγόρας. Μαγαζί με μπαχαρικά και μυρωδικά από όλον τον κόσμο, έτσι όπως του πρέπει ενός λιμανιού όπως αυτό του Πειραιά… από όλον τον κόσμο…

Μαθαίνω αργότερα ότι πρόκειται για ένα από τα καλύτερα μπαχαράδικα στην Αθήνα..

Η γνωριμία μου μαζί του κατάφερε να σβήσει προς στιγμή όλες τις αισθήσεις μου και να επιβάλει μία, μόνο μία… την όσφρηση.. από τις πιο παραμελημένες … που έχει όμως μια δύναμη αξεπέραστη… που μπορεί να κάνει πλούσια, πιο πλούσια, πιο έντονα τα πιο απλά πράγματα…

Μία εβδομάδα μετά η μύτη μου με οδήγησε ξανά στον Μανδραγόρα… αυτή τη φορά όμως έβλεπα τα πολύχρωμα μπαχαρικά, και ο θόρυβος των αυτοκινήτων και του κόσμου τράβηξε με μεγάλη ευκολία την προσοχή από τη μύτη μου… δεν μύρισα τίποτα αυτή τη φορά… ξεχάστηκα πολύ εύκολα….

Δεν θα ξεχάσω όμως τόσο εύκολα τη μυρωδιά που είχε εκείνο το βράδυ στον Πειραιά όταν δεν έβλεπα και δεν άκουγα τίποτα…

Καλημέρα!

Περπατώντας στην πόλη λίγο πριν τα Χριστούγεννα…

Χριστούγεννα….και η πόλη φόρεσε τα γιορτινά της….

Image

Γιορτινά βέβαια που δεν θυμίζουν τίποτα από τις “υπερπαραγωγές” προηγούμενων χρόνων….τα δέντρα της πλατείας Συντάγματος στολίστηκαν και κανένας δεν νοιάζεται που δεν στήθηκε εκεί ανάμεσα τους ένας grande επισκέπτης…το ψηλότερο έλατο της Ευρώπης ή του κόσμου ….. υπερβολές αλλοτινών καιρών….

…και τότε βέβαια αυτός ο ανταγωνισμός της βιτρίνας δεν ξέρω αν απασχολούσε κανέναν…

Είχε κάτι απολύτως ξενόφερτο….καθαρά Αμερικάνικο στην νοοτροπία και τον πολιτισμό καθώς αποθέωνε την υπερβολή….το Μέγεθος ήταν αυτό που μετρούσε….και κάπου εκεί χάθηκε το μέτρο….χάθηκε το παν μέτρον άριστον…

Image

Στην Αθήνα όμως δεν ταιριάζουν οι υπερβολές….ο πολιτισμός αυτής της πόλης είχε αρμονία …. και κομμάτι αυτής ήταν και η συνείδηση του περιβάλλοντος χώρου….η εν συναίσθηση ότι η μονάδα ήταν αναπόσπαστο κομμάτι ενός συνόλου….

Καλημέρα!

Μια καλαντίβα στα Πετράλωνα…

Αυτή την τελευταία εβδομάδα ήμουν στα Γιάννενα, στην πόλη μου, στο χωριό μου. Είδα αγαπημένους μου ανθρώπους και ξόρκισα τη νοσταλγία που είχε αρχίσει να με πιάνει. Ήπια καφέ (και τσάι) στα αγαπημένα μου cafe. Χουχούλιασα μπροστά από τη φωτιά στον καναπέ του σπιτιού μου απολαμβάνοντας τη φροντίδα της μητέρας μου.

Image

Γέμισα για μια ακόμα φορά πανέμορφες εικόνες του τόπου.

Image

Το φυσικό τοπίο στα Γιάννενα ισορροπεί αρμονικά μέσα από τις αντιθέσεις του. Πρόκειται για το θηλυκό γιν και το αρσενικό γιανγκ της κινέζικης φιλοσοφίας σε ελληνική μετάφραση.Τα επιβλητικά και ζωηρά βουνά της Πίνδου, πάντα χιονισμένα στις κορυφές μέχρι το τέλος της άνοιξης, αγκαλιάζουν τα νωχελικά νερά της λίμνης…και οι γλάροι βουτούν κάθε τόσο ψάχνοντας για ψάρια.

Πολλές φορές εδώ στην Αθήνα φέρνω στο νου μου αυτές τις εικόνες και ξαναβρίσκω το κέντρο βάρους μου, αυτοπροσδιορίζομαι από την αρχή, ισορροπώ καλύτερα.

Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα ανακάλυψα μαζί με μια φίλη πόσο κοντά στη γειτονιά μου στην Αθήνα βρίσκεται ο λόφος του Φιλοπάππου. Από την κορυφή του λόφου βλέπεις σε μια ανάσα απόσταση τον Παρθενώνα επάνω στο λόφο της Ακρόπολης και το λιμάνι του Πειραιά, όλη η Αθήνα απλώνεται μπροστά σου. Και όπως είπε και η Δήμητρα “Μόνο όταν κοιτάς από ψηλά, συνειδητοποιείς που βρίσκεσαι.”

Κοιτώντας λοιπόν από ψηλά συνειδητοποιώ ότι όπου και αν βρέθηκα, σε όποια πόλη και αν έζησα, έψαξα και βρήκα το προσωπικό μου φυσικό ησυχαστήριο, εκείνο το άνοιγμα της πόλης και του οικοδομημένου στο γύρω φυσικό του περιβάλλον.

Στο Bristol ήταν ο καταπράσινος λόφος πάνω από τις φοιτητικές εστίες με τα μεγάλα δέντρα όπως στα μυθιστορήματα της Jane Austen. Στο Ηράκλειο ήταν η ευθεία με τα φοινικόδεντρα δίπλα στη θάλασσα στο δρόμο προς Αμμουδάρα. Στην Αθήνα, κοντά στο Χαλάνδρι, το πιο κοντινό φυσικό άνοιγμα που μπόρεσα να βρω πέρυσι ήταν η πλατεία στα Βριλήσσια…. ανοιχτή, με δέντρα γύρω γύρω και το βουνό της Πεντέλης σχεδόν από πάνω.

Στην ίδια διάθεση…σήμερα το πρωί το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να βγω έξω και να αγοράσω μια πορτοκαλί Ολλανδική καλαχόη (ή καλαντίβα) για το μικρό περβάζι δίπλα στο παράθυρο της μικροσκοπικής μου κουζίνας.

Έφτιαξα το προσωπικό μου φυσικό άνοιγμα μέσα στο χώρο.

Image

Καλημέρα!