Ο τσιγκούνης άνθρωπος…

Ημέρα Κυριακή. Πρωινός καφές και βόλτα στου Φιλοπάππου με παιδική μου φίλη από τα Γιάννενα.

Image

 

Image

Image

Ημέρα Σάββατο. Επιστροφή από τις διακοπές του Πάσχα. Ωραίο ταξίδι. Η διαδρομή από τα Γιάννενα μέχρι και το Ρίο είναι από τις αγαπημένες μου λόγω των εναλλαγών στο τοπίο, λόγω των στροφών. Μπορεί να είναι και ζόρικη για κάποιους.

Ημέρα Παρασκευή. Η αποκαθήλωση ενός χαρισματικού Αφηγητή. Εντάξει, η εικόνα είχε ήδη θαμπώσει πριν ένα χρόνο, ημέρες του Πάσχα. Και αναφέρω το περιστατικό γιατί ακόμα προσπαθώ να καταλάβω πώς ένας άσχημος χαρακτήρας μπορεί να επισκιάσει την ομορφιά του ταλέντου και της ικανότητας…

Θαύμαζα το ταλέντο του ως αφηγητή και κρεμόμουν από τα χείλη του. Τα μάτια μου λάμπανε κάθε φορά που έμπαινα στον κόσμο του. Δεν ξέρω πώς το κατάφερνε να μιλάει ασταμάτητα, με ρυθμό, πηδώντας από το ένα θέμα στο άλλο χωρίς να βαριέμαι, χωρίς να πονάει ο ποπός μου στην καρέκλα. Και να θέλω απλά κι άλλο κάθε φορά….

Η αλήθεια του ανθρώπου με απογοήτευσε όμως. Η αντίφαση ήταν μεγάλη. Την απογοήτευση μου δεν ήθελα να την μοιραστώ με κανέναν. Δεν ήθελα να αμαυρώσω την εικόνα ενός υπέρμετρα χαρισματικού πλάσματος. Και έτσι απλά σταμάτησα να μιλάω για εκείνον..προς μεγάλη χαρά των φίλων μου υποθέτω που είχαν ήδη βαρεθεί να ακούν το όνομα του συνέχεια.

Αυτή τη φορά, όμως, μετά από τον καφέ της Παρασκευής, δεν μπορώ να σιωπήσω. Τελικά, δεν μπορώ να δω τον καλλιτέχνη ξέχωρα από τον άνθρωπο.

Η γενναιοδωρία, σε κάθε της πιθανή μορφή, είναι για μένα από τα πιο όμορφα χαρακτηριστικά των ανθρώπων. Με συγκινεί κάθε φορά…

…..όπως ακριβώς με απωθεί η τσιγκουνιά, κυρίως στην μη υλική της διάσταση.

Καλημέρα αγαπημένοι μου!

 

Μα, πάντα εκτός κλίματος, βρε παιδί μου?

Είναι πρωί, ο ελληνικός καφές έφτασε αχνιστός και ετοιμάζομαι να γράψω για τις Ψηφιακές Γειτονιές.

Image

Ήμουν και εγώ εκεί.

Το περίμενα με λαχτάρα εδώ και ένα μήνα, από τη στιγμή, δηλαδή, που το έμαθα. Όταν δε είδα ότι η συνάντηση θα γινόταν πολύ κοντά στο σπίτι μου, στα Πετράλωνα…μιας και όλα όπως είναι πια γνωστό συμβαίνουν στα Πετράλωνα, ή κάπου εκεί κοντά….αισθάνθηκα ότι στις Ψηφιακές Γειτονιές θα είναι σαν στο σπίτι μου.

Δεν ήταν όμως.

Όπως τότε, εκείνο το καλοκαίρι που βρέθηκα ανάμεσα σε ανθρωπολόγους στην Κόνιτσα προσπαθώντας να κάνω ανθρωπολογική έρευνα στα Αλβανικά σύνορα, ή το άλλο καλοκαίρι στην Πράγα που προβληματιζόμουν ανάμεσα σε επίδοξους διπλωμάτες επάνω σε θέματα Ευρωπαϊκών σχέσεων και πολιτικής, ..για μια ακόμα φορά ήμουν εκτός κλίματος… ήμουν εκείνη που κανένας δεν μπορούσε να καταλάβει τί μπορεί να κάνω εκεί!

Οι Ψηφιακές Γειτονιές είναι ένας κόσμος μαμάδων και μπαμπάδων που μέσω των blog τους έρχονται πιο κοντά, αλληλοϋποστηρίζονται ίσως στο “δύσκολο” έργο του μεγαλώματος των παιδιών τους, μοιράζονται δημιουργικές ιδέες μαγειρικής και κατασκευών, “μεγαλώνουν (σ)το αύριο”. Πολύ όμορφο πραγματικά.  Όπως καταλαβαίνετε, όμως, αυτός ο κόσμος δεν έχει καμία σχέση με τον δικό μου κόσμο που η μόνη μου σχέση με τη μητρότητα είναι αυτή…..του ενήλικου πλέον παιδιού.

Ίσως γι’αυτό και δεν μπόρεσα ποτέ να κολλήσω με κάποιο από τα μαμαδοblogs, που στο χώρο του blogging κρατούν ένα μεγάλο κομμάτι.

Θα ξεχωρίσω, βέβαια, εδώ το μόνο αγαπημένο μου blog των kapa που με αφορά, γιατί είναι η ματιά μιας γυναίκας, της Κατερίνας, που ξέρει να φτιάχνει την πραγματικότητα της καθημερινά. Και αυτό το στοιχείο στους ανθρώπους το αγαπώ τόσο πολύ!

Όταν την είδα, λοιπόν, ξαφνικά μπροστά μου δεν μπόρεσα να μην την αγκαλιάσω. Τα βλέμματα μας διασταυρώθηκαν, της συστήθηκα, μου έφτιαξε τρυφερά τον γιακά από το σακάκι μου και της ζήτησα να την φιλήσω…καταλαβαίνω πόσο σουρεαλιστικό μπορεί να είναι αυτό. Δεν με γνώριζε. Εγώ, όμως, τη γνώριζα. Για μια περίοδο διάβαζα το blog της καθημερινά! Ξέρω ιστορίες της καθημερινότητας της που συνήθως φίλοι μοιράζονται μεταξύ τους. Μου έχει κρατήσει συντροφιά σε δύσκολες φάσεις της ζωής μου, έτσι όπως μόνο φίλοι μπορούν να το κάνουν. Με έχει εμπνεύσει έτσι όπως δύσκολα μου συμβαίνει.

Image

Και αγκαλιαστήκαμε εκεί στη μέση του διαδρόμου. Την αγκάλιασα με τόση δύναμη που μπορεί να την πόνεσα. Ήθελα να την ευχαριστήσω για όλα εκείνα που μου έδωσε χωρίς να το ξέρει…. Η αγκαλιά της ήταν ζεστή και δοτική, όπως την “ήξερα”

Δώσαμε την υπόσχεση ότι θα τα πούμε αύριο….δεν τα ξαναείπαμε βέβαια. Δεν ήθελα να εισβάλλω στο χώρο της. Το μοίρασμα μέσω ενός blog, όσο αληθινό και αν είναι αυτό, ακόμα και όταν έχει τη δύναμη να σε επηρεάσει, δεν είμαι σίγουρη αν σου δίνει το δικαίωμα να εισβάλλεις στο χώρο του αγαπημένου σου blogger σάμπως να είναι φίλος σου…Ξαφνικά αισθάνθηκα ότι δεν είχα αυτό το δικαίωμα…

Για να γυρίσω λοιπόν στις Ψηφιακές Γειτονιές…οι πρώτες υποψίες ότι πάλι θα είμαι από άλλο ανέκδοτο εμφανίστηκαν όταν ήρθε η πρώτη ερώτηση:

“Και τί είδους blog έχετε?”

Μπαρδόν? Επιχειρώ μια τσάτρα πάτρα περιγραφή του blog…για να έρθει η απάντηση κάποιου, “Α, diary λοιπόν!”.

Μάλιστα, τώρα μάθαμε τί blog είμαστε. Diary!

Οι υποψίες άρχισαν να μεγαλώνουν όταν ζητήσανε να σηκώσουν τα χέρια τους οι μαμάδες bloggers. Δεν μπορώ να πω, ήταν και άλλοι δυο-τρεις στην αίθουσα που δεν σήκωσαν το χέρι! Οι μαμάδες bloggers είχαν ήδη κάνει χαρούμενα πηγαδάκια μιας και γνωρίζονται μέσω των blog τους και της περσινής διοργάνωσης….Το ένιωθες ότι υπήρχε ένας κοινός κώδικας…παιδιά, γλυκά, blogging.

Οι υποψίες άρχισαν να γίνονται βεβαιότητες όταν σε λίγο αρχίσαμε να λέμε λίγα περισσότερα πράγματα για τα blog μας και η κοπέλα με το σημειωματάριο μπροστά μου άρχισε με περισσή αυτοπεποίθηση να μιλάει για συνεργάτες του blog – 45 στον αριθμό παρακαλώ- που κάνουν συσκέψεις για να βρουν θέματα ενώ για να είναι ανταγωνιστικοί κρατούν χαμηλά το κόστος της διαφήμισης για τα διάφορα brands!

Μπαρδόν, και πάλι? Πού ήρθα βρε παιδιά?

Το τί ακολούθησε στη συνέχεια δεν έχει και μεγάλη σημασία. Το σίγουρο είναι ότι γνώρισα καλύτερα τον κόσμο του blogging  από διαφορετικές σκοπιές, άκουσα καινούρια πράγματα και πήρα ιδέες, προβληματίστηκα περισσότερο για το δικό μου blog. Γιατί γράφω? Τί θέλω να πετύχω μ’αυτό? Τί είναι για μένα το blogging?

Τις πρώτες μέρες δεν ήθελα να γράψω τίποτα. Μια σύγχυση υπήρχε στο μυαλό μου. Τελικά, κατέληξα ότι δεν θέλω να πετύχω τίποτα…θέλω να συνεχίσω να γράφω για αυτά που σκέφτομαι, για αυτά που μου κάνουν εντύπωση, γιατί έτσι αισθάνομαι καλύτερα…το With MaRou με βοηθάει να εκφράζομαι και να βάζω σκέψεις και συναισθήματα σε τάξη. Όταν μάλιστα αυτές οι σκέψεις αφορούν περισσότερους από μένα τότε αυτή η επικοινωνία γίνεται πολύ πολύ όμορφη. Γίνεται εθιστική.

Ο σπόρος έχει φυτευτεί, και το δέντρο μεγαλώνει….και του χρόνου θα είμαι πάλι εκεί, στις Ψηφιακές Γειτονιές, γιατί ακόμα και εκτός κλίματος καταλαβαίνεις καλύτερα ποιό είναι το δικό σου βιοκλίμα.

Image

Καλημέρα αγαπημένοι μου!

“Τρεις άνθρωποι με είπανε γεροντοκόρη…”

“Έφυγα από τα Γιάννενα πριν από σαράντα χρόνια επειδή τρεις διαφορετικοί άνθρωποι μέσα σε μία μέρα με είπανε γεροντοκόρη. Έφυγα για την Αθήνα την άλλη μέρα.” Αυτό μου είπε η Ελένη χθες, η οποία φρόντισε να με συμβουλεύσει από την άλλη, “Να βρεις άνθρωπο από τα Γιάννενα!”.

“Αλλά”, σκέφτηκε μετά, “δεν σημαίνει ότι και αυτός θα είναι καλός”.

Κάποιος μου είχε πει κάποτε ότι η Ελλάδα είναι μια κατεξοχήν σουρεαλιστική χώρα. Βρήκα το χαρακτηρισμό από τους πιο εύστοχους που έχω ακούσει. Η Ελλάδα είναι μια σουρεαλιστική χώρα. Περιγράφει με μία λέξη μια πραγματικότητα που δεν μπορεί κανείς να εξηγήσει ή να περιγράψει αλλιώς.

Χθες πρωί πρωί βρέθηκα στον ΙΚΑ Πετραλώνων. Ο πρώτος άνθρωπος που συνάντησα να περιμένει έξω από την πόρτα των ελεγκτών γιατρών ήταν η Ελένη.  Ανταλλάξαμε κάποιες κουβέντες για να επιβεβαιώσουμε ότι καμιά μας δεν ήξερε αν θα ερχόταν ο ελεγκτής. Είχε βλέπετε αποφασιστεί -εκτάκτως – απεργία! Παρ’όλα, αυτά απτόητες…. συνεχίσαμε να περιμένουμε. Με το σουρεαλισμό δεν ξέρεις ποτέ…λογική δεν υπάρχει…οπότε προσδοκούμε το ονειρικό…εκεί έξω από την πόρτα των ελεγκτών…

Δίπλα μας μια νεαρή γυναίκα αρχίζει τα τηλέφωνα. Τα κατάφερε. Υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές…(ή, αλλιώς, γνωστοί που εξυπηρετούν όταν κάτι δεν πάει κατ’ευχήν).

Μετά από κανά μισάωρο, και ενώ πρέπει να ομολογήσω δεν βαρέθηκα καθόλου περιμένοντας, έρχεται και η Παναγιώτα, η οποία ήξερε τα κατατόπια καλά. Γρήγορα έμαθε ότι ο ελεγκτής δεν πρόκειται να εμφανιστεί. Στο γειτονικό ΙΚΑ του Ταύρου, όμως, της είπανε ότι εξυπηρετούν το κοινό!!! Μου λέει και την οδό.

Μάλιστα. Και πού είναι τώρα αυτό? Πώς πάμε εκεί?

Η Ελένη, η κυρία με αριθμό προτεραιότητας ένα, με χτυπάει στην πλάτη και μου λέει πάμε…

Να πάμε πού? Πώς?

Η Παναγιώτα ξέρει πώς, αλλά δεν έχει αυτοκίνητο…θα πάει λέει με τα πόδια…

Εγώ δεν ξέρω πώς, αλλά έχω αυτοκίνητο…και θα χαθώ σίγουρα..δεν ξέρω να πάω στον Ταύρο…

Και η Ελένη….

Η Ελένη?

Απλά έχει αριθμό προτεραιότητας….ένα…

Κάπως έτσι ξεκινάμε λοιπόν…τρεις άγνωστες μεταξύ μας γυναίκες να βρούμε το ΙΚΑ του Ταύρου…

Βρισκόμαστε μέσα στο αυτοκίνητο μου…δεν ξέρουμε τίποτα η μία για την άλλη..ούτε καν ονόματα…αλλά ξέρουμε τί ψάχνουμε!

Και το βρήκαμε!

Στο δρόμο της επιστροφής…άρχισαν οι συστάσεις… “βρήκε ο γύφτος τη γενιά του, και αναγάλλιασε η καρδιά του”…

Η Ελένη είναι κι εκείνη από τα Γιάννενα . Δούλευε σε ένα από τα μεγάλα μαγαζιά της πόλης, αλλά έφυγε πριν από 40 χρόνια …επειδή δεν τη σήκωνε άλλο το κλίμα…ο κλοιός γινόταν ασφυκτικός….

Της λείπει όμως η πόλη πολύ!

Αναρωτιέμαι ποιά ήταν η τύχη της εδώ στην Αθήνα. Παντρεύτηκε, ή όχι? Ντρέπομαι να τη ρωτήσω.

Και αν είχε παραμείνει “γεροντοκόρη”? Δεν ήθελα να ξύσω πληγές…

Γυρνώντας αφού ανταλλάξαμε τα σχετικά τηλέφωνα για “ένα καφέ στο σπίτι”, μου ζήτησε να την αφήσω κάτω από το σπίτι του γιου της..θα πήγαινε να δει το 10 ημερών εγγονάκι της.

Συνεχίζω να οδηγώ. Πρέπει να πάω στη δουλειά. Στο δρόμο χαμογελώ, συνεπαρμένη από την απροσδόκητη σουρεαλιστική συνθήκη που τρεις άνθρωποι δημιουργήσαμε έτσι ξαφνικά…

Image

Καλημέρα!

Μια εικόνα. Πόσες λέξεις?

Πριν από κάποιες μέρες έπεσε στα χέρια μου η παρακάτω παλιά φωτογραφία, μιας άλλης εποχής, από αυτές που πιστεύεις ότι δεν υπάρχουν….ότι δεν θα μπορούσαν να έχουν βγει, γιατί τότε δεν υπήρχαν τα μέσα..ούτε ο αυθορμητισμός…

Να παίξουμε λίγο?

Κοιτώντας την προσεχτικά, τί είναι αυτό που τραβάει την προσοχή σας (ακόμα και αν αντισταθείτε σθεναρά)?

Image

Η ψυχή αυτής της φωτογραφίας νομίζω κρύβεται σε αυτό το βλέμμα..στον τρόπο που κοιτάζονται οι δύο γυναίκες…

Σίγουρα ενδιαφέρον έχει η αισθητική της εποχής, τα ρούχα τους, τα μαλλιά τους… αλλά ο διάλογος που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας …με τα μάτια τους μόνο… είναι μοναδικά διαπεραστικός… είναι ακόμα ζωντανός…. είναι σύγχρονος…

Το κοίταγμα τους, σαν αυτό των ερωτευμένων, μιλάει για αποδοχή άνευ όρων του άλλου, του αγαπημένου προσώπου… μιλάει για αγάπη με έναν τρόπο που αφήνει τη λογική απ’έξω… χωρίς ορθολογικές εξηγήσεις, χωρίς προϋποθέσεις…

Δεν λέει “σ’αγαπώ γιατί…”, “σ’αγαπώ εάν…”, “σ’αγαπώ όταν…”…

Φωνάζει… απλά σ’αγαπώ.

Ρομαντικό? Μπορεί!

Συχνά στις σχέσεις μας αυτομαστιγωνόμαστε από βλέμματα ή κουβέντες απόρριψης. «Εσύ φταις που…».

Πάντα ο άλλος φταίει εξάλλου…!

Εμείς είμαστε τέλειοι!

Κι αν δεν είμαστε τέλειοι?

Κι αν κι ο άλλος δεν είναι τέλειος?

Τότε τί?

Τότε…

Είναι ωραίο να μας κοιτάνε με αυτό το βλέμμα αποδοχής και αγάπης παρά τη μη τελειότητα μας… ακόμα και αν κάνουμε λάθη ή ακόμα και όταν είμαστε κάπως διαφορετικοί…

Ποτέ δεν θα είμαστε εξάλλου κατ’εικόνα και καθ’ομοίωση..

Πόσο άσχημο όμως μπορεί να είναι αυτό?

Καλημέρα αγαπημένοι μου!

Ήρθε ο νέος με τα δώρα, με τραγούδια και χαρά…

Το 2013 έφυγε… το 2014 ήρθε…μια νέα χρονιά!

Για τους Κινέζους βέβαια θα έρθει κάπως καθυστερημένα, τον μήνα Φλεβάρη… κάποιους μήνες αργότερα… Τί αυθαιρεσία! Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω πώς γίνεται για δύο μήνες το μισό ημισφαίριο να βρίσκεται σε διαφορετική χρονιά από το άλλο μισό… 

Εντάξει! Η έννοια του χρόνου και πώς τον αντιλαμβανόμαστε είναι μια σύμβαση και έχει έντονο το υποκειμενικό στοιχείο….

Είναι αλήθεια ότι ο «παλιός» χρόνος μπορεί να φεύγει, να έρχεται ο καινούριος, και να μην αλλάζει τίποτα – παρ’όλο που προσδοκίες υπάρχουν πάντα πολλές. Κάποιες άλλες φορές πάλι, για να αλλάξουν τα πράγματα χρειάζονται πολύ περισσότερο χρόνο… Ενώ κάποιες άλλες, χρειάζεται μία μόνο μαγική στιγμή…  Κάποιοι αυτές τις μαγικές στιγμές, τις ονομάζουν τύχη, καλοτυχία…

Τι γίνεται όμως όταν (συνήθως) την καλή τύχη μας πρέπει να τη φτιάξουμε μόνοι μας?

Image

Αυτές οι τελευταίες μέρες για μένα ήταν πολύ σημαντικές. Ήρθε η αδερφή μου από τη Ν. Υόρκη και μετά από χρόνια είμαστε όλες μαζί αυτές τις μέρες.

Η οικογένεια μας έχει ζήσει μια μεγάλη απώλεια. Αυτή του πατέρα μου. Έχουν περάσει 9 χρόνια από τότε, αλλά μόλις φέτος αισθάνθηκα ότι έχουμε αρχίσει να βρίσκουμε πάλι την ισορροπία μας σαν οικογένεια. Η βάση υπήρχε βέβαια και ήταν στέρεα φτιαγμένη από πολύ αγάπη. Αυτή η αλλαγή, όμως, της απώλειας του ενός, μας αποσυντόνισε όλους. Χάσαμε το ρόλο μας, την ισορροπία μας… έπρεπε να επαναπροσδιοριστούμε. Η διαδικασία ήταν δύσκολη, επίπονη, σκοτεινή… πολλές φορές φοβήθηκα ότι το χάνουμε το παιχνίδι…

Χρειάστηκε προσπάθεια από τον καθένα μας ξεχωριστά και από τις τρεις μαζί, πίστη ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε, πολύ αγάπη και το βλέμμα στραμμένο στον εαυτό μας, αλλά και στους άλλους δύο ταυτόχρονα για να νιώσουμε ξανά την ηρεμία, τη θαλπωρή και την ευτυχία που νιώθαμε παλιά… όταν ήμασταν και οι τέσσερις μαζί…. όταν δεν έλειπε κανένας….

Αυτό που μού έμαθε αυτή η διαδικασία είναι ότι οι άλλοι μάς είναι σημαντικοί. Χρειαζόμαστε τη στήριξη, την υποστήριξη, την πίστη και την αγάπη τους, ειδικά όταν εμείς χάνουμε την πίστη, όταν χάνουμε το δρόμο. Και χρειάζονται τη στήριξη, την πίστη και την αγάπη μας όταν εκείνοι χάνουν το δρόμο τους. Τότε η απόσταση που μπορούμε να διανύσουμε είναι χιλιόμετρα πολλά… και είναι χιλιόμετρα πιο χαρούμενα.

Η τύχη λοιπόν δεν ήταν ιδιαίτερα καλή μαζί μας… αλλά δεν αφήσαμε τη ζωή μας στα χέρια της!

Καλή χρονιά αγαπημένοι μου!!

Νοιάζομαι εγώ …..ή ο αυτόματος πιλότος?

Φροντισμένος, φροντισμένη, φροντισμένο……

Φροντίζω σημαίνει……… σκέφτομαι…. και ενεργώ έτσι ώστε κάποιος….κάτι…. να παραμένει σε καλή κατάσταση.…νοιάζομαι…μεριμνώ….προσπαθώ……

Η φροντίδα απαιτεί αγάπη και ενδιαφέρον….

Αλλά και συνείδηση….συνειδητότητα….ένα σταμάτημα του χρόνου που τρέχει για να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτός ο άνθρωπος…..αυτή η σχέση….. αυτό ….εμείς…μας είναι σημαντικά … και για να “συνεχίσουν να είναι σε καλή κατάσταση” χρειάζονται τη φροντίδα μας…

Το αντίθετο οδηγεί σε μια ιδιότυπη μορφή αδιαφορίας και εγκατάλειψης…λόγω υπερβολικής σιγουριάς και βεβαιότητας ότι ο αυτόματος πιλότος θα κάνει τη δουλειά του….εμείς δεν προλαβαίνουμε…..έχουμε άλλα λιγότερο σημαντικά να κάνουμε….

Τις τελευταίες μέρες λοιπόν συνειδητοποίησα ότι τελικά δεν με φροντίζω όσο θα έπρεπε…με τη δικαιολογία πάντα ότι δεν προλαβαίνω….ότι εντάξει θα το κάνω αργότερα…

Και τί γίνεται μέχρι να έρθει το αργότερα?

Εγκατάλειψη και αδιαφορία……

Στο πίσω μέρος του μυαλού μου υπάρχει πάντα η σιγουριά, η βεβαιότητα ότι δεν έχω ανάγκη της φροντίδας…μπορώ να τα καταφέρω και με λιγότερη προσοχή…..κάποια πράγματα γίνονται από μόνα τους…..έχω εμπιστοσύνη στον εαυτό μου….και στον δικό μου αυτόματο πιλότο….

Και έτσι με παραμελώ….

Τα πρωινά μου (breakfasts) είναι πάντα βιαστικά….τρώω και ταυτόχρονα ετοιμάζομαι για τη δουλειά…μια μπουκιά πριν φορέσω το παντελόνι μου…μια μπουκιά αφού χτενιστώ….και φύγαμε….

Το μεσημέρι…δεν χρειάζεται να φάω κανονικά…μια σοκολάτα θα μου κόψει την όρεξη μέχρι να ετοιμάσω κάτι στα γρήγορα….η πιο εύκολη λύση είναι πάντα τα ζυμαρικά…μακαρόνια με σάλτσα ντομάτα και τυρί…μακαρόνια με τόνο….άντε να βάλω και καμιά ελιά μέσα….

Σαλάτα δεν υπάρχει ποτέ στο τραπέζι….ούτε βέβαια κρασί για την απόλαυση….

Γιατί? Υποτίθεται ότι δεν υπάρχει χρόνος…..πρέπει να κοιμηθώ για να προλάβω το απόγευμα….

Τις τελευταίες μέρες όμως αφού χτυπήσανε κάποια σχετικά προειδοποιητικά καμπανάκια..ανασκουμπώθηκα…ταρακουνήθηκα….άρχισα να με φροντίζω περισσότερο…να μου αφιερώνω περισσότερο χρόνο ….και αυτή η αίσθηση φροντίδας είναι τόσο ωραία!

Τί ωραίες λέξεις που είναι η περιποίηση, η φροντίδα!

Image

Έχουμε ανάγκη από φροντίδα και περιποίηση…..οι σχέσεις μας έχουν ανάγκη φροντίδας και περιποίησης, οι άνθρωποι μας έχουν ανάγκη φροντίδας και περιποίησης….αυτή τη συνειδητή αναγνώριση ότι νοιαζόμαστε, μας ενδιαφέρει…και γι’αυτό ένα κομμάτι του χρόνου μας μέσα στην ημέρα συνειδητά τους το αφιερώνουμε….. σ’αυτούς, σ’εμάς….και είμαστε εκεί γιατί ξέρουμε ότι οτιδήποτε άλλο είναι σπατάλη χρόνου και ενέργειας…είναι αδιαφορία….είναι εγκατάλειψη….

‘Οταν δυο κομμάτια που λείπουν φτιάχνουν ένα μεγάλο Ο….

Μέρες τώρα στο μυαλό μου τριγυρίζει μια φράση…

“Οικογένεια είναι………η απόλυτη επαφή με ένα ακόμη τουλάχιστον άτομο”.

Image

Μου την τόνισε μια καλή μου φίλη ενώ μιλούσαμε στο τηλέφωνο. Την κράτησε από μια συνέντευξη γνωστού ηθοποιού. Είναι μια φράση που στοιχειώνει φαίνεται, ακριβώς επειδή φωτίζει την ανάγκη για συντροφικότητα, για συναισθηματικό μοίρασμα με τουλάχιστον ένα ακόμη άτομο, για αυτή την αίσθηση υπαρξιακής πληρότητας που διαλύει κάθε αίσθημα μοναξιάς. Μύθος ή πραγματικότητα?

Προσδοκία μεγάλη σίγουρα. Κάποιοι την πλάθουν στο μυαλό τους μυθικά, εξωπραγματικά, σχεδόν παραμυθένια, όπου το πριγκιπόπουλο έρχεται και με ένα του φιλί μόνο μπορεί να αναστήσει τη Χιονάτη από το λήθαργο και να ζήσουν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα…προσδοκώντας να μας συμβεί κάτι αντίστοιχο. Κάποιοι άλλοι περισσότερο ρεαλιστές “ξέρουν” ότι πριγκιπόπουλα δεν υπάρχουν, μόνο άνθρωποι με τις ίδιες φοβίες, ανασφάλειες, προσδοκίες και κρυμμένες δυνατότητες που έχουν και εκείνοι. Εξάλλου, υπάρχει και η πριγκίπισσα που φίλησε το βάτραχο για να ζήσει εκείνη καλά ..και εμείς καλύτερα.

Και ο βάτραχος δεν έχει τίποτα προφανώς ερωτεύσιμο!

Image

Η ανάγκη όλων μας για συντροφικότητα με ‘happy end’ είναι βαθιά και ουσιαστική. Ασυνείδητα γνωρίζουμε ότι μόνο τότε μπορούμε να νιώσουμε πραγματικά ολοκληρωμένοι σαν άνθρωποι, όταν αρχίσουμε να μοιραζόμαστε, όταν θα μπορούμε να μοιραζόμαστε με “έναν τουλάχιστον ακόμα άνθρωπο” τα συναισθήματα μας, τις σκέψεις μας, τις ανησυχίες μας, τα όνειρα μας, όταν θα μπορούμε να μοιραζόμαστε τη σεξουαλικότητα μας, την αγάπη μας, όταν θα μπορούμε να μοιραζόμαστε το χώρο μας, την κάθε μας μέρα.

Ασυνείδητα το γνωρίζουμε σχεδόν από παιδιά, τότε που για να μεγαλώσουμε είχαμε ανάγκη τον άλλο.

Αυτό που δεν γνωρίζουμε είναι ότι τα happy end δεν συμβαίνουν έτσι, απλά, μαγικά. Χρειάζεται συνειδητότητα και συνειδητοποίηση της κοινής μας κατάστασης, των κοινών μας αναγκών (αλλά και των διαφορετικών), του μοιράσματος μας. Συνειδητότητα και αγάπη. Αναγνώριση ότι ο άλλος, ναι, είναι σημαντικός για μας και γι’αυτό είμαστε έτοιμοι να δώσουμε και να δεχθούμε, να μοιραστούμε, και από κοινού να φτιάξουμε μια σχέση, μια οικογένεια, ένα μεγάλο Ο.

Η εποχή μας έχει αποθεώσει την αυτάρκεια. Οι περισσότεροι θα έχετε διαβάσει την ιστορία του Σελ Σίλβερσταϊν “Το κομμάτι που λείπει συναντά το μεγάλο Ο”….. Νομίζω είναι από τις πιο καταθλιπτικές ιστορίες που έχω διαβάσει.

Όταν λοιπόν το κομμάτι που λείπει συναντά το μεγάλο Ο, η απάντηση που παίρνει είναι ότι δεν υπάρχει χώρος για το κομμάτι που λείπει. Το μεγάλο Ο είναι αυτάρκες, μπορεί να ζει μόνο του, δεν χρειάζεται κανέναν. Και από εκεί ξεκινά η προσπάθεια του κομματιού που λείπει να γίνει και αυτό ένα μεγάλο Ο, αυτάρκες, έτσι ώστε να μην υπάρχει χώρος για κανέναν άλλο.

Η απόφαση επάρθη. Οι άμυνες σηκώθηκαν. Δεν θα έχει ανάγκη πια κανέναν! Θα θυσιάσει τη δικιά του διαφορετικότητα προκειμένου να γίνει και αυτό ένα ακόμη Ο, θα κυλάει συνεχώς δίχως να μπορεί να σταθεί πουθενά πια. Και αφού γίνει πια ένα ακόμη Ο δεν θα μπορεί να δώσει κανένα από τα κομμάτια του σε κάποιον άλλο…γιατί τότε…θα μείνει μισό πάλι. Και αφού γίνει πια ένα ακόμη Ο δεν θα μπορεί να πάρει κανένα κομμάτι από κάποιον άλλο, γιατί δεν θα έχει που να το βάλει…θα είναι ήδη ολόκληρο. Τότε δυστυχώς δεν θα μπορεί να μοιράζεται.

Image

Illustrations by Sophie Blackall