Μα, πάντα εκτός κλίματος, βρε παιδί μου?

Είναι πρωί, ο ελληνικός καφές έφτασε αχνιστός και ετοιμάζομαι να γράψω για τις Ψηφιακές Γειτονιές.

Image

Ήμουν και εγώ εκεί.

Το περίμενα με λαχτάρα εδώ και ένα μήνα, από τη στιγμή, δηλαδή, που το έμαθα. Όταν δε είδα ότι η συνάντηση θα γινόταν πολύ κοντά στο σπίτι μου, στα Πετράλωνα…μιας και όλα όπως είναι πια γνωστό συμβαίνουν στα Πετράλωνα, ή κάπου εκεί κοντά….αισθάνθηκα ότι στις Ψηφιακές Γειτονιές θα είναι σαν στο σπίτι μου.

Δεν ήταν όμως.

Όπως τότε, εκείνο το καλοκαίρι που βρέθηκα ανάμεσα σε ανθρωπολόγους στην Κόνιτσα προσπαθώντας να κάνω ανθρωπολογική έρευνα στα Αλβανικά σύνορα, ή το άλλο καλοκαίρι στην Πράγα που προβληματιζόμουν ανάμεσα σε επίδοξους διπλωμάτες επάνω σε θέματα Ευρωπαϊκών σχέσεων και πολιτικής, ..για μια ακόμα φορά ήμουν εκτός κλίματος… ήμουν εκείνη που κανένας δεν μπορούσε να καταλάβει τί μπορεί να κάνω εκεί!

Οι Ψηφιακές Γειτονιές είναι ένας κόσμος μαμάδων και μπαμπάδων που μέσω των blog τους έρχονται πιο κοντά, αλληλοϋποστηρίζονται ίσως στο “δύσκολο” έργο του μεγαλώματος των παιδιών τους, μοιράζονται δημιουργικές ιδέες μαγειρικής και κατασκευών, “μεγαλώνουν (σ)το αύριο”. Πολύ όμορφο πραγματικά.  Όπως καταλαβαίνετε, όμως, αυτός ο κόσμος δεν έχει καμία σχέση με τον δικό μου κόσμο που η μόνη μου σχέση με τη μητρότητα είναι αυτή…..του ενήλικου πλέον παιδιού.

Ίσως γι’αυτό και δεν μπόρεσα ποτέ να κολλήσω με κάποιο από τα μαμαδοblogs, που στο χώρο του blogging κρατούν ένα μεγάλο κομμάτι.

Θα ξεχωρίσω, βέβαια, εδώ το μόνο αγαπημένο μου blog των kapa που με αφορά, γιατί είναι η ματιά μιας γυναίκας, της Κατερίνας, που ξέρει να φτιάχνει την πραγματικότητα της καθημερινά. Και αυτό το στοιχείο στους ανθρώπους το αγαπώ τόσο πολύ!

Όταν την είδα, λοιπόν, ξαφνικά μπροστά μου δεν μπόρεσα να μην την αγκαλιάσω. Τα βλέμματα μας διασταυρώθηκαν, της συστήθηκα, μου έφτιαξε τρυφερά τον γιακά από το σακάκι μου και της ζήτησα να την φιλήσω…καταλαβαίνω πόσο σουρεαλιστικό μπορεί να είναι αυτό. Δεν με γνώριζε. Εγώ, όμως, τη γνώριζα. Για μια περίοδο διάβαζα το blog της καθημερινά! Ξέρω ιστορίες της καθημερινότητας της που συνήθως φίλοι μοιράζονται μεταξύ τους. Μου έχει κρατήσει συντροφιά σε δύσκολες φάσεις της ζωής μου, έτσι όπως μόνο φίλοι μπορούν να το κάνουν. Με έχει εμπνεύσει έτσι όπως δύσκολα μου συμβαίνει.

Image

Και αγκαλιαστήκαμε εκεί στη μέση του διαδρόμου. Την αγκάλιασα με τόση δύναμη που μπορεί να την πόνεσα. Ήθελα να την ευχαριστήσω για όλα εκείνα που μου έδωσε χωρίς να το ξέρει…. Η αγκαλιά της ήταν ζεστή και δοτική, όπως την “ήξερα”

Δώσαμε την υπόσχεση ότι θα τα πούμε αύριο….δεν τα ξαναείπαμε βέβαια. Δεν ήθελα να εισβάλλω στο χώρο της. Το μοίρασμα μέσω ενός blog, όσο αληθινό και αν είναι αυτό, ακόμα και όταν έχει τη δύναμη να σε επηρεάσει, δεν είμαι σίγουρη αν σου δίνει το δικαίωμα να εισβάλλεις στο χώρο του αγαπημένου σου blogger σάμπως να είναι φίλος σου…Ξαφνικά αισθάνθηκα ότι δεν είχα αυτό το δικαίωμα…

Για να γυρίσω λοιπόν στις Ψηφιακές Γειτονιές…οι πρώτες υποψίες ότι πάλι θα είμαι από άλλο ανέκδοτο εμφανίστηκαν όταν ήρθε η πρώτη ερώτηση:

“Και τί είδους blog έχετε?”

Μπαρδόν? Επιχειρώ μια τσάτρα πάτρα περιγραφή του blog…για να έρθει η απάντηση κάποιου, “Α, diary λοιπόν!”.

Μάλιστα, τώρα μάθαμε τί blog είμαστε. Diary!

Οι υποψίες άρχισαν να μεγαλώνουν όταν ζητήσανε να σηκώσουν τα χέρια τους οι μαμάδες bloggers. Δεν μπορώ να πω, ήταν και άλλοι δυο-τρεις στην αίθουσα που δεν σήκωσαν το χέρι! Οι μαμάδες bloggers είχαν ήδη κάνει χαρούμενα πηγαδάκια μιας και γνωρίζονται μέσω των blog τους και της περσινής διοργάνωσης….Το ένιωθες ότι υπήρχε ένας κοινός κώδικας…παιδιά, γλυκά, blogging.

Οι υποψίες άρχισαν να γίνονται βεβαιότητες όταν σε λίγο αρχίσαμε να λέμε λίγα περισσότερα πράγματα για τα blog μας και η κοπέλα με το σημειωματάριο μπροστά μου άρχισε με περισσή αυτοπεποίθηση να μιλάει για συνεργάτες του blog – 45 στον αριθμό παρακαλώ- που κάνουν συσκέψεις για να βρουν θέματα ενώ για να είναι ανταγωνιστικοί κρατούν χαμηλά το κόστος της διαφήμισης για τα διάφορα brands!

Μπαρδόν, και πάλι? Πού ήρθα βρε παιδιά?

Το τί ακολούθησε στη συνέχεια δεν έχει και μεγάλη σημασία. Το σίγουρο είναι ότι γνώρισα καλύτερα τον κόσμο του blogging  από διαφορετικές σκοπιές, άκουσα καινούρια πράγματα και πήρα ιδέες, προβληματίστηκα περισσότερο για το δικό μου blog. Γιατί γράφω? Τί θέλω να πετύχω μ’αυτό? Τί είναι για μένα το blogging?

Τις πρώτες μέρες δεν ήθελα να γράψω τίποτα. Μια σύγχυση υπήρχε στο μυαλό μου. Τελικά, κατέληξα ότι δεν θέλω να πετύχω τίποτα…θέλω να συνεχίσω να γράφω για αυτά που σκέφτομαι, για αυτά που μου κάνουν εντύπωση, γιατί έτσι αισθάνομαι καλύτερα…το With MaRou με βοηθάει να εκφράζομαι και να βάζω σκέψεις και συναισθήματα σε τάξη. Όταν μάλιστα αυτές οι σκέψεις αφορούν περισσότερους από μένα τότε αυτή η επικοινωνία γίνεται πολύ πολύ όμορφη. Γίνεται εθιστική.

Ο σπόρος έχει φυτευτεί, και το δέντρο μεγαλώνει….και του χρόνου θα είμαι πάλι εκεί, στις Ψηφιακές Γειτονιές, γιατί ακόμα και εκτός κλίματος καταλαβαίνεις καλύτερα ποιό είναι το δικό σου βιοκλίμα.

Image

Καλημέρα αγαπημένοι μου!

Advertisements

14 thoughts on “Μα, πάντα εκτός κλίματος, βρε παιδί μου?

  1. Marou μου,
    πολύ αληθινή η κατάθεσή σου. Και εντυπωσιακά κάποια σημεία της: για το πώς κάποιοι μπλόγκερς οργανώνουν ένα μπλογκ, πώς ένα μπλογκ κατηγοριοποιείται (από τον δημιουργό του και τους άλλους), πώς νιώθει κανείς όταν ανήκει ή δεν ανήκει σε ένα προσωρινό σύνολο, σε ποιους μπορεί να απευθύνεται ένα συνέδριο.
    Μου αρέσει η αλήθεια σου και η καθαρή σου ματιά. Και μου αρέσει η φράση “φτιάχνω την καθημερινότητά μου”. Μοναδική δυνατότητα αυτή. Εσύ γράφεις στο κείμενο “ξέρει να φτιάχνει την πραγματικότητά της” για τη συγκεκριμένη μπλόγκερ, αλλά εγώ αυτή την έκφραση κράτησα στο μυαλό μου, αυτή που σου έγραψα…

    Καλή Μεγαλοβδομάδα και να περάσετε καλά όσοι μαζευτείτε (ξέρεις πού!)
    Φιλιά

  2. Η ανατροφοδότηση που παίρνω από τα σχόλια σου -κάθε φορά- είναι σημαντική για μένα. Σ’ευχαριστώ!

    Φιλιά και καλή αντάμωση!

  3. Μαρία μου Μαρού μου…τι κρίμα που δεν τα ξαναείπαμε. Σε ευχαριστώ για όλα αυτά που γράφεις γιε εμένα…τι συγκινητικό! Σκέφτομαι τη στιγμή εκείνη την αμήχανη που σου έφτιαξα το γιακά και κοκκινίζω….μα από την άλλη σκέφτομαι πως αυτή η κίνηση κρύβει μια οικειότητα, τόσο παράξενη! Μου δίνει τόση χαρά με αυτή σου την ανάρτηση και σε ευχαριστώ τόσο πολύ. Με γεμίζεις έμπνευση και μου δίνεις δύναμη, να συνεχίσω όπως να συνεχίσεις πρέπει κι εσύ! Θα ήθελα να μην έχω κατηγορία σαν εσένα, να μην ανήκω σε κανένα πλαίσιο έστω κι ιντερνετικά.
    Αυτό που έχεις είναι καθαρό, είναι πολύτιμο κι είσαι εσύ. Κι εσύ είσαι απόλυτα, απόλυτα ξεκάθαρη με τον τρόπο που γράφεις και εκφράζεσαι. Δεν χρειάζεται το μπλογκ σου ούτε οι σκέψεις σου να ανήκουν κάπου…Εκτός κλίματος λοιπόν, αλλά τι να το κάνεις το κλίμα; Είσαι εντός του εαυτού σου…και οι σπόροι, όπως και έχει…φυτεύτηκαν! Σε γλυκοφιλώ!

    • Εκείνη η στιγμή του γιακά…με κάνει να χαμογελάω..τη βρήκα τρυφερή και πολύ φυσική για να είμαι ειλικρινής… Άσε, που του χρειαζόταν ένα ‘ρετουσάρισμα’ : )

      Σε φιλώ και εγώ γλυκά! Να περάσετε όμορφα αυτές τις μέρες!

  4. Καλώς σε βρήκα!!!Πολύ σωστά αυτά που γράφεις!Αν και μαμά δεν βάζω ταμπέλες στο blog μου,απλά γράφω γιατί με ευχαριστεί,γιατί με βοηθάει να ξεπερνάω κάποιες άσχημες περιόδους στη ζωή μου,γιατί με κάνει και αισθάνομαι τη χαρά της δημιουργίας,γιατί είναι όμορφο να μποιράζεσαι.Η Κατερίνα πράγματι είναι από τα άτομα που σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο,την διαβάζω ανελλιπώς.Αν θέλεις πέρνα από http://mpiskotoupoli.blogspot.gr/2014/04/blog-post_18.html,έχω ένα παιχνίδι για εσένα!

    • Γεια σου Ιωάννα! Καταλαβαίνω απόλυτα τη χαρά του blogging, η οποία βέβαια δεν αφορά -δεν μπορεί να αφορά – συγκεκριμένες ‘κατηγορίες’ ανθρώπων γιατί ποτέ δεν είμαστε μόνο ένα πράγμα….Ναι, συμφωνώ είναι όμορφο να μοιράζεσαι και να επικοινωνείς με ανθρώπους που με κάποιο τρόπο σε αγγίζουν…Καλή συνέχεια!!

  5. Χαιρομαι που σε γνωριζω απο αυτη σου την αναρτηση! Ισως σε πεισω οτι εμειε οι μαμαδες μπλογκερσ δεν ειμαστε τιποτα φρικς που κανουμε κλικες! Την επομενη φορα ελπιζω να μην σε αποθαρρυνουμε. Να εισαι σιγουρη οτι για το τελευταιο πραγμα που μιλαμε οταν ειμαστε παρεα ειναι τα παιδια μας! Αστειο ε? Κι ομως προσωπικα το μπλογκινγκ μου θυμιζει παντα οτι εκτος απο μαμα ειμαι και πολλα αλλα! Την επομενη φορα μην μασησεις! Φιλικα καλη απο ανθομελι

    • Γεια σου Καλη! Και εγώ χαίρομαι που σε γνωρίζω! Δεν φαντάζομαι ούτε φρικς, ούτε κλίκες βέβαια μιλώντας για τις μαμάδες bloggers…και δεν το βρίσκω καθόλου άσχημο άνθρωποι με κοινά ενδιαφέροντα και κοινά βιώματα να βρίσκουν τρόπους να τα μοιράζονται…το αντίθετο θα έλεγα!! Καλή και δημιουργική συνέχεια στο ανθομελι σου!

  6. Μου άρεσε πολύ που διάβασα τις σκέψεις σου για τις Ψηφιακές και όχι μόνο… Για αυτό με συναρπάζει το blogging!
    Θα τα λέμε! 🙂

  7. …κ γω δεν σήκωσα το χέρι μου κ γω αισθάνθηκα έξω απο τα νερά μου, έψαχναν λέξεις για να περιγράψω το μπλόγκ μου αλλά του χρόνου θέλω πάλι να είμαι εκεί!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s