Μια εικόνα. Πόσες λέξεις?

Πριν από κάποιες μέρες έπεσε στα χέρια μου η παρακάτω παλιά φωτογραφία, μιας άλλης εποχής, από αυτές που πιστεύεις ότι δεν υπάρχουν….ότι δεν θα μπορούσαν να έχουν βγει, γιατί τότε δεν υπήρχαν τα μέσα..ούτε ο αυθορμητισμός…

Να παίξουμε λίγο?

Κοιτώντας την προσεχτικά, τί είναι αυτό που τραβάει την προσοχή σας (ακόμα και αν αντισταθείτε σθεναρά)?

Image

Η ψυχή αυτής της φωτογραφίας νομίζω κρύβεται σε αυτό το βλέμμα..στον τρόπο που κοιτάζονται οι δύο γυναίκες…

Σίγουρα ενδιαφέρον έχει η αισθητική της εποχής, τα ρούχα τους, τα μαλλιά τους… αλλά ο διάλογος που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας …με τα μάτια τους μόνο… είναι μοναδικά διαπεραστικός… είναι ακόμα ζωντανός…. είναι σύγχρονος…

Το κοίταγμα τους, σαν αυτό των ερωτευμένων, μιλάει για αποδοχή άνευ όρων του άλλου, του αγαπημένου προσώπου… μιλάει για αγάπη με έναν τρόπο που αφήνει τη λογική απ’έξω… χωρίς ορθολογικές εξηγήσεις, χωρίς προϋποθέσεις…

Δεν λέει “σ’αγαπώ γιατί…”, “σ’αγαπώ εάν…”, “σ’αγαπώ όταν…”…

Φωνάζει… απλά σ’αγαπώ.

Ρομαντικό? Μπορεί!

Συχνά στις σχέσεις μας αυτομαστιγωνόμαστε από βλέμματα ή κουβέντες απόρριψης. «Εσύ φταις που…».

Πάντα ο άλλος φταίει εξάλλου…!

Εμείς είμαστε τέλειοι!

Κι αν δεν είμαστε τέλειοι?

Κι αν κι ο άλλος δεν είναι τέλειος?

Τότε τί?

Τότε…

Είναι ωραίο να μας κοιτάνε με αυτό το βλέμμα αποδοχής και αγάπης παρά τη μη τελειότητα μας… ακόμα και αν κάνουμε λάθη ή ακόμα και όταν είμαστε κάπως διαφορετικοί…

Ποτέ δεν θα είμαστε εξάλλου κατ’εικόνα και καθ’ομοίωση..

Πόσο άσχημο όμως μπορεί να είναι αυτό?

Καλημέρα αγαπημένοι μου!

Advertisements

Κλείσε τα μάτια, κλείσε τα αυτιά και μύρισε..

Την προηγούμενη εβδομάδα, ημέρα Κυριακή, είχα μια μοναδική εμπειρία…αισθήσεων ευτυχώς και όχι παραισθήσεων…

Βράδιασε και κατέβηκα προς Πειραιά για να συναντήσω μια φίλη. Ο Πειραιάς πρέπει να πω μου είναι παντελώς άγνωστος, αν εξαιρέσει κανείς το λιμάνι με τις προβλήτες..

Αυτή τη φορά όμως ήθελα να πάω στο χώρο του παλιού ταχυδρομείου…. είχα κάνει τη σχετική αναζήτηση στο Google maps.. είχα περιεργαστεί την περιοχή, είχα συγκρατήσει τους δρόμους και να ‘μαι…Image

Κατεβαίνω από το τρένο και βρίσκομαι σε ένα δρόμο παράλληλο του κεντρικού με καθόλου κίνηση, άντε να περάσει κανένα ζευγαράκι πού και πού ή άντε και κανένα αυτοκίνητο… τα μαγαζιά και οι αποθήκες στη σειρά είναι σφραγισμένα, τα ρολά κατεβασμένα… η καρδιά μου αναπηδάει γιατί η περιοχή αν και βρίσκεται τώρα πια σε παρακμή και παραίτηση… σου φωνάζει ότι κάποτε έζησε εποχές μεγάλης δόξας…  έσφυζε από ζωή κάποτε… τα κτίρια μιλάνε από μόνα τους… επιβλητικά, μεγάλα, με αρχιτεκτονικές τσαχπινιές που σε ξαφνιάζουν, ξεπεσμένα, βρώμικα…

Στο βάθος βλέπω το παλιό μαγαζί του Λουμίδη… μεγάλα τζάμια και σκούρο καφέ ξύλο… στέκομαι μπροστά από τη βιτρίνα και χαζεύω τις ποικιλίες καφέ, τα τσάγια, τους πάγκους… ο καφές είναι μεγάλη μου αδυναμία, το παραδέχομαι…αχ, και να ήταν ανοιχτό, να έμπαινα μέσα και να μύριζα τις ποικιλίες!

Συνέχισα να περπατάω ψάχνοντας πάντα το παλιό ταχυδρομείο…

Και εκεί…

μέσα στη νύχτα…

με λιγοστά αυτοκίνητα να περνάνε το δρόμο…

και τα πάντα γύρω μου κλειστά… ερημωμένα…

μυρίζω…

για την ακρίβεια τα ρουθούνια μου σπάνε από τη μυρωδιά μπαχαρικών…διάφορων μπαχαρικών…

μα πώς? από πού έρχονται όλες αυτές οι έντονες μυρωδιές… πού βρίσκεται όλο αυτό το μπαχάρι?

Σηκώνω το βλέμμα μου και βλέπω επάνω από ένα εφτασφράγιστο μαγαζί την ταμπέλα Μανδραγόρας. Μαγαζί με μπαχαρικά και μυρωδικά από όλον τον κόσμο, έτσι όπως του πρέπει ενός λιμανιού όπως αυτό του Πειραιά… από όλον τον κόσμο…

Μαθαίνω αργότερα ότι πρόκειται για ένα από τα καλύτερα μπαχαράδικα στην Αθήνα..

Η γνωριμία μου μαζί του κατάφερε να σβήσει προς στιγμή όλες τις αισθήσεις μου και να επιβάλει μία, μόνο μία… την όσφρηση.. από τις πιο παραμελημένες … που έχει όμως μια δύναμη αξεπέραστη… που μπορεί να κάνει πλούσια, πιο πλούσια, πιο έντονα τα πιο απλά πράγματα…

Μία εβδομάδα μετά η μύτη μου με οδήγησε ξανά στον Μανδραγόρα… αυτή τη φορά όμως έβλεπα τα πολύχρωμα μπαχαρικά, και ο θόρυβος των αυτοκινήτων και του κόσμου τράβηξε με μεγάλη ευκολία την προσοχή από τη μύτη μου… δεν μύρισα τίποτα αυτή τη φορά… ξεχάστηκα πολύ εύκολα….

Δεν θα ξεχάσω όμως τόσο εύκολα τη μυρωδιά που είχε εκείνο το βράδυ στον Πειραιά όταν δεν έβλεπα και δεν άκουγα τίποτα…

Καλημέρα!

Ύδρα, το νησί των γάτων…

Η Ύδρα το χειμώνα κατοικείται από γάτους. Οι λιγοστοί άνθρωποι που παραμένουν το χειμώνα εκεί φαίνεται να το κάνουν μόνο και μόνο για να τους ταϊζουν…

Ξεκινώντας από το λιμάνι και περπατώντας μέσα από τα στενά δρομάκια του νησιού φτάνουμε σε ένα ξέφωτο… κάδοι σκουπιδιών βρίσκονται στη σειρά και …να… κουρνιασμένοι επάνω η πρώτη μεγάλη συνομοταξία γάτων του νησιού…. παντελώς αδιάφοροι  μπροστά στην παρουσία μας…

Image

Κάτω στο λιμάνι ένας άλλος γάτος ζει την ίδια ιστορία καθημερινά….στέκεται υπομονετικά -σχεδόν με κατανόηση – δίπλα στο καϊκι του γνώριμου ανθρώπου που καθαρίζει τα δίχτυα περιμένοντας να μοιραστεί μαζί του κάτι από τη σημερινή ψαριά…ο άνθρωπος έχει ήδη φροντίσει γι’αυτό….είναι εμφανής ο ιδιαίτερος δεσμός τους στα μάτια των περαστικών…

Image

Τη δεύτερη μέρα μας στο νησί παρά τη βροχή και κρατώντας στο χέρι ομπρέλες ανεβήκαμε προς το αρχοντικό του ναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη,δύο φορές προέδρου της δημοκρατίας, το οποίο όμως τώρα πια οι κληρονόμοι κρατούν κλειστό… περνάμε από τον ανεμόμυλο της Σοφία Λώρεν…..

Τώρα γιατί ο ανεμόμυλος που αντικρίζει το Αιγαίο έχει το όνομα μιας Ιταλίδας ηθοποιού? Μα, γιατί “ευεργέτησε” το νησί τη δεκαετία του εξήντα γυρίζοντας εκεί “Το παιδί και το δελφίνι” και έφερε εκατοντάδες τουρίστες στην Ύδρα… ένα νησί χωρίς ίχνος αυτοκινήτου….

Στο Μεγάλο Καμίνι ανοίγουμε την πόρτα του μοναδικού καφενείου που φαίνεται ανοιχτό και οι ηλικιωμένοι που είναι μαζεμένοι μέσα μας κοιτούν με έκπληξη και κάπως ενοχλημένοι… Φεύγουμε…

Επιστρέφοντας πίσω στο κεντρικό λιμάνι ένας γκρι γάτος ..ξεκόβεται από την παρέα του και αποφασίζει να πεταχτεί μέχρι το κεντρικό λιμάνι μαζί μας… μια άλλη παρέα γάτων ακολουθεί μια ηλικιωμένη κυρία που επιστρέφει από το κεντρικό λιμάνι… ο γκρι γάτος όμως προτιμά την παρέα των ξένων…είναι ανοιχτός σε νέες γνωριμίες… και στο κουλουράκι με σουσάμι που τον ταϊζουμε…

Η Ύδρα το χειμώνα θυμίζει τον γατίσιο κόσμο των ιστοριών του Λουίς Σεπούλδεβα….Να και ο γλάρος που του έμαθε ο γάτος Ζορμπάς να πετάει…βολτάρει πάνω από τα νερά….

Image

Δοκιμάσαμε και εμείς το φρέσκο ψάρι του ανθρώπου του καϊκιού… πεντανόστιμο…φρεσκότατο!

Τί άλλο μπορεί να θέλει κανείς από τη ζωή του το χειμώνα…

Image

Kαλή παρέα και φρέσκο ψάρι!

Ίσως….

Ήρθε ο νέος με τα δώρα, με τραγούδια και χαρά…

Το 2013 έφυγε… το 2014 ήρθε…μια νέα χρονιά!

Για τους Κινέζους βέβαια θα έρθει κάπως καθυστερημένα, τον μήνα Φλεβάρη… κάποιους μήνες αργότερα… Τί αυθαιρεσία! Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω πώς γίνεται για δύο μήνες το μισό ημισφαίριο να βρίσκεται σε διαφορετική χρονιά από το άλλο μισό… 

Εντάξει! Η έννοια του χρόνου και πώς τον αντιλαμβανόμαστε είναι μια σύμβαση και έχει έντονο το υποκειμενικό στοιχείο….

Είναι αλήθεια ότι ο «παλιός» χρόνος μπορεί να φεύγει, να έρχεται ο καινούριος, και να μην αλλάζει τίποτα – παρ’όλο που προσδοκίες υπάρχουν πάντα πολλές. Κάποιες άλλες φορές πάλι, για να αλλάξουν τα πράγματα χρειάζονται πολύ περισσότερο χρόνο… Ενώ κάποιες άλλες, χρειάζεται μία μόνο μαγική στιγμή…  Κάποιοι αυτές τις μαγικές στιγμές, τις ονομάζουν τύχη, καλοτυχία…

Τι γίνεται όμως όταν (συνήθως) την καλή τύχη μας πρέπει να τη φτιάξουμε μόνοι μας?

Image

Αυτές οι τελευταίες μέρες για μένα ήταν πολύ σημαντικές. Ήρθε η αδερφή μου από τη Ν. Υόρκη και μετά από χρόνια είμαστε όλες μαζί αυτές τις μέρες.

Η οικογένεια μας έχει ζήσει μια μεγάλη απώλεια. Αυτή του πατέρα μου. Έχουν περάσει 9 χρόνια από τότε, αλλά μόλις φέτος αισθάνθηκα ότι έχουμε αρχίσει να βρίσκουμε πάλι την ισορροπία μας σαν οικογένεια. Η βάση υπήρχε βέβαια και ήταν στέρεα φτιαγμένη από πολύ αγάπη. Αυτή η αλλαγή, όμως, της απώλειας του ενός, μας αποσυντόνισε όλους. Χάσαμε το ρόλο μας, την ισορροπία μας… έπρεπε να επαναπροσδιοριστούμε. Η διαδικασία ήταν δύσκολη, επίπονη, σκοτεινή… πολλές φορές φοβήθηκα ότι το χάνουμε το παιχνίδι…

Χρειάστηκε προσπάθεια από τον καθένα μας ξεχωριστά και από τις τρεις μαζί, πίστη ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε, πολύ αγάπη και το βλέμμα στραμμένο στον εαυτό μας, αλλά και στους άλλους δύο ταυτόχρονα για να νιώσουμε ξανά την ηρεμία, τη θαλπωρή και την ευτυχία που νιώθαμε παλιά… όταν ήμασταν και οι τέσσερις μαζί…. όταν δεν έλειπε κανένας….

Αυτό που μού έμαθε αυτή η διαδικασία είναι ότι οι άλλοι μάς είναι σημαντικοί. Χρειαζόμαστε τη στήριξη, την υποστήριξη, την πίστη και την αγάπη τους, ειδικά όταν εμείς χάνουμε την πίστη, όταν χάνουμε το δρόμο. Και χρειάζονται τη στήριξη, την πίστη και την αγάπη μας όταν εκείνοι χάνουν το δρόμο τους. Τότε η απόσταση που μπορούμε να διανύσουμε είναι χιλιόμετρα πολλά… και είναι χιλιόμετρα πιο χαρούμενα.

Η τύχη λοιπόν δεν ήταν ιδιαίτερα καλή μαζί μας… αλλά δεν αφήσαμε τη ζωή μας στα χέρια της!

Καλή χρονιά αγαπημένοι μου!!