Περπατώντας στην πόλη λίγο πριν τα Χριστούγεννα…

Χριστούγεννα….και η πόλη φόρεσε τα γιορτινά της….

Image

Γιορτινά βέβαια που δεν θυμίζουν τίποτα από τις “υπερπαραγωγές” προηγούμενων χρόνων….τα δέντρα της πλατείας Συντάγματος στολίστηκαν και κανένας δεν νοιάζεται που δεν στήθηκε εκεί ανάμεσα τους ένας grande επισκέπτης…το ψηλότερο έλατο της Ευρώπης ή του κόσμου ….. υπερβολές αλλοτινών καιρών….

…και τότε βέβαια αυτός ο ανταγωνισμός της βιτρίνας δεν ξέρω αν απασχολούσε κανέναν…

Είχε κάτι απολύτως ξενόφερτο….καθαρά Αμερικάνικο στην νοοτροπία και τον πολιτισμό καθώς αποθέωνε την υπερβολή….το Μέγεθος ήταν αυτό που μετρούσε….και κάπου εκεί χάθηκε το μέτρο….χάθηκε το παν μέτρον άριστον…

Image

Στην Αθήνα όμως δεν ταιριάζουν οι υπερβολές….ο πολιτισμός αυτής της πόλης είχε αρμονία …. και κομμάτι αυτής ήταν και η συνείδηση του περιβάλλοντος χώρου….η εν συναίσθηση ότι η μονάδα ήταν αναπόσπαστο κομμάτι ενός συνόλου….

Καλημέρα!

Advertisements

Νοιάζομαι εγώ …..ή ο αυτόματος πιλότος?

Φροντισμένος, φροντισμένη, φροντισμένο……

Φροντίζω σημαίνει……… σκέφτομαι…. και ενεργώ έτσι ώστε κάποιος….κάτι…. να παραμένει σε καλή κατάσταση.…νοιάζομαι…μεριμνώ….προσπαθώ……

Η φροντίδα απαιτεί αγάπη και ενδιαφέρον….

Αλλά και συνείδηση….συνειδητότητα….ένα σταμάτημα του χρόνου που τρέχει για να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτός ο άνθρωπος…..αυτή η σχέση….. αυτό ….εμείς…μας είναι σημαντικά … και για να “συνεχίσουν να είναι σε καλή κατάσταση” χρειάζονται τη φροντίδα μας…

Το αντίθετο οδηγεί σε μια ιδιότυπη μορφή αδιαφορίας και εγκατάλειψης…λόγω υπερβολικής σιγουριάς και βεβαιότητας ότι ο αυτόματος πιλότος θα κάνει τη δουλειά του….εμείς δεν προλαβαίνουμε…..έχουμε άλλα λιγότερο σημαντικά να κάνουμε….

Τις τελευταίες μέρες λοιπόν συνειδητοποίησα ότι τελικά δεν με φροντίζω όσο θα έπρεπε…με τη δικαιολογία πάντα ότι δεν προλαβαίνω….ότι εντάξει θα το κάνω αργότερα…

Και τί γίνεται μέχρι να έρθει το αργότερα?

Εγκατάλειψη και αδιαφορία……

Στο πίσω μέρος του μυαλού μου υπάρχει πάντα η σιγουριά, η βεβαιότητα ότι δεν έχω ανάγκη της φροντίδας…μπορώ να τα καταφέρω και με λιγότερη προσοχή…..κάποια πράγματα γίνονται από μόνα τους…..έχω εμπιστοσύνη στον εαυτό μου….και στον δικό μου αυτόματο πιλότο….

Και έτσι με παραμελώ….

Τα πρωινά μου (breakfasts) είναι πάντα βιαστικά….τρώω και ταυτόχρονα ετοιμάζομαι για τη δουλειά…μια μπουκιά πριν φορέσω το παντελόνι μου…μια μπουκιά αφού χτενιστώ….και φύγαμε….

Το μεσημέρι…δεν χρειάζεται να φάω κανονικά…μια σοκολάτα θα μου κόψει την όρεξη μέχρι να ετοιμάσω κάτι στα γρήγορα….η πιο εύκολη λύση είναι πάντα τα ζυμαρικά…μακαρόνια με σάλτσα ντομάτα και τυρί…μακαρόνια με τόνο….άντε να βάλω και καμιά ελιά μέσα….

Σαλάτα δεν υπάρχει ποτέ στο τραπέζι….ούτε βέβαια κρασί για την απόλαυση….

Γιατί? Υποτίθεται ότι δεν υπάρχει χρόνος…..πρέπει να κοιμηθώ για να προλάβω το απόγευμα….

Τις τελευταίες μέρες όμως αφού χτυπήσανε κάποια σχετικά προειδοποιητικά καμπανάκια..ανασκουμπώθηκα…ταρακουνήθηκα….άρχισα να με φροντίζω περισσότερο…να μου αφιερώνω περισσότερο χρόνο ….και αυτή η αίσθηση φροντίδας είναι τόσο ωραία!

Τί ωραίες λέξεις που είναι η περιποίηση, η φροντίδα!

Image

Έχουμε ανάγκη από φροντίδα και περιποίηση…..οι σχέσεις μας έχουν ανάγκη φροντίδας και περιποίησης, οι άνθρωποι μας έχουν ανάγκη φροντίδας και περιποίησης….αυτή τη συνειδητή αναγνώριση ότι νοιαζόμαστε, μας ενδιαφέρει…και γι’αυτό ένα κομμάτι του χρόνου μας μέσα στην ημέρα συνειδητά τους το αφιερώνουμε….. σ’αυτούς, σ’εμάς….και είμαστε εκεί γιατί ξέρουμε ότι οτιδήποτε άλλο είναι σπατάλη χρόνου και ενέργειας…είναι αδιαφορία….είναι εγκατάλειψη….