Μια καλαντίβα στα Πετράλωνα…

Αυτή την τελευταία εβδομάδα ήμουν στα Γιάννενα, στην πόλη μου, στο χωριό μου. Είδα αγαπημένους μου ανθρώπους και ξόρκισα τη νοσταλγία που είχε αρχίσει να με πιάνει. Ήπια καφέ (και τσάι) στα αγαπημένα μου cafe. Χουχούλιασα μπροστά από τη φωτιά στον καναπέ του σπιτιού μου απολαμβάνοντας τη φροντίδα της μητέρας μου.

Image

Γέμισα για μια ακόμα φορά πανέμορφες εικόνες του τόπου.

Image

Το φυσικό τοπίο στα Γιάννενα ισορροπεί αρμονικά μέσα από τις αντιθέσεις του. Πρόκειται για το θηλυκό γιν και το αρσενικό γιανγκ της κινέζικης φιλοσοφίας σε ελληνική μετάφραση.Τα επιβλητικά και ζωηρά βουνά της Πίνδου, πάντα χιονισμένα στις κορυφές μέχρι το τέλος της άνοιξης, αγκαλιάζουν τα νωχελικά νερά της λίμνης…και οι γλάροι βουτούν κάθε τόσο ψάχνοντας για ψάρια.

Πολλές φορές εδώ στην Αθήνα φέρνω στο νου μου αυτές τις εικόνες και ξαναβρίσκω το κέντρο βάρους μου, αυτοπροσδιορίζομαι από την αρχή, ισορροπώ καλύτερα.

Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα ανακάλυψα μαζί με μια φίλη πόσο κοντά στη γειτονιά μου στην Αθήνα βρίσκεται ο λόφος του Φιλοπάππου. Από την κορυφή του λόφου βλέπεις σε μια ανάσα απόσταση τον Παρθενώνα επάνω στο λόφο της Ακρόπολης και το λιμάνι του Πειραιά, όλη η Αθήνα απλώνεται μπροστά σου. Και όπως είπε και η Δήμητρα “Μόνο όταν κοιτάς από ψηλά, συνειδητοποιείς που βρίσκεσαι.”

Κοιτώντας λοιπόν από ψηλά συνειδητοποιώ ότι όπου και αν βρέθηκα, σε όποια πόλη και αν έζησα, έψαξα και βρήκα το προσωπικό μου φυσικό ησυχαστήριο, εκείνο το άνοιγμα της πόλης και του οικοδομημένου στο γύρω φυσικό του περιβάλλον.

Στο Bristol ήταν ο καταπράσινος λόφος πάνω από τις φοιτητικές εστίες με τα μεγάλα δέντρα όπως στα μυθιστορήματα της Jane Austen. Στο Ηράκλειο ήταν η ευθεία με τα φοινικόδεντρα δίπλα στη θάλασσα στο δρόμο προς Αμμουδάρα. Στην Αθήνα, κοντά στο Χαλάνδρι, το πιο κοντινό φυσικό άνοιγμα που μπόρεσα να βρω πέρυσι ήταν η πλατεία στα Βριλήσσια…. ανοιχτή, με δέντρα γύρω γύρω και το βουνό της Πεντέλης σχεδόν από πάνω.

Στην ίδια διάθεση…σήμερα το πρωί το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να βγω έξω και να αγοράσω μια πορτοκαλί Ολλανδική καλαχόη (ή καλαντίβα) για το μικρό περβάζι δίπλα στο παράθυρο της μικροσκοπικής μου κουζίνας.

Έφτιαξα το προσωπικό μου φυσικό άνοιγμα μέσα στο χώρο.

Image

Καλημέρα!

Advertisements

5 thoughts on “Μια καλαντίβα στα Πετράλωνα…

  1. Είναι πανέμορφη η πατρική σου γη,όντως. Και είναι ωραίο να επιστρέφει κανείς στις ρίζες του, παίρνει δύναμη έτσι.
    Είναι όμως και μαγικό να ξέρει να φτιάχνει/ να ανακαλύπτει νέες μικρές πατρίδες. Αυτές που θα γίνουν οι νέοι τόποι αναφοράς/ γείωσης/ ξεκούρασης ψυχικής. Και συ τους βρίσκεις κάθε τόσο.

    Πολύ θα ήθελα να έβλεπα τους νέους σου τόπους από κοντά.Να δω με τα μάτια μου τι βλέπεις. Ίσως τα καταφέρουμε, αν τύχει να έρθω κάποια στιγμή για ένα Σαββατοκύριακο.Αν πάλι δεν τα καταφέρουμε, δεν πειράζει.
    Για μένα, τόπος αναφοράς ήταν από την άνοιξη ως τώρα, η παραλιακή διαδρομή Τάλως- Μάρε. Με τα ακουστικά του mp3 στα αυτιά περπατούσα κοιτώντας τη θάλασσα και έπαιρνα δύναμη. Και πάντα, τόπος αναφοράς είναι η γειτονιά μου. Με γαληνεύει η ηρεμία της.

    Φιλιά!

    • Να δεις που συνορεύουν οι τόποι αναφοράς μας!! Είναι τόσο κοντά…μάλλον συνέχεια το ένα κομμάτι του άλλου…και το δικό μου σημείο αναφοράς ξεκινούσε από το Τάλως…!
      Πιστεύω ότι θα τα καταφέρουμε…έστω και για ένα Σαββατοκύριακο!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s