Ο τσιγκούνης άνθρωπος…

Ημέρα Κυριακή. Πρωινός καφές και βόλτα στου Φιλοπάππου με παιδική μου φίλη από τα Γιάννενα.

Image

 

Image

Image

Ημέρα Σάββατο. Επιστροφή από τις διακοπές του Πάσχα. Ωραίο ταξίδι. Η διαδρομή από τα Γιάννενα μέχρι και το Ρίο είναι από τις αγαπημένες μου λόγω των εναλλαγών στο τοπίο, λόγω των στροφών. Μπορεί να είναι και ζόρικη για κάποιους.

Ημέρα Παρασκευή. Η αποκαθήλωση ενός χαρισματικού Αφηγητή. Εντάξει, η εικόνα είχε ήδη θαμπώσει πριν ένα χρόνο, ημέρες του Πάσχα. Και αναφέρω το περιστατικό γιατί ακόμα προσπαθώ να καταλάβω πώς ένας άσχημος χαρακτήρας μπορεί να επισκιάσει την ομορφιά του ταλέντου και της ικανότητας…

Θαύμαζα το ταλέντο του ως αφηγητή και κρεμόμουν από τα χείλη του. Τα μάτια μου λάμπανε κάθε φορά που έμπαινα στον κόσμο του. Δεν ξέρω πώς το κατάφερνε να μιλάει ασταμάτητα, με ρυθμό, πηδώντας από το ένα θέμα στο άλλο χωρίς να βαριέμαι, χωρίς να πονάει ο ποπός μου στην καρέκλα. Και να θέλω απλά κι άλλο κάθε φορά….

Η αλήθεια του ανθρώπου με απογοήτευσε όμως. Η αντίφαση ήταν μεγάλη. Την απογοήτευση μου δεν ήθελα να την μοιραστώ με κανέναν. Δεν ήθελα να αμαυρώσω την εικόνα ενός υπέρμετρα χαρισματικού πλάσματος. Και έτσι απλά σταμάτησα να μιλάω για εκείνον..προς μεγάλη χαρά των φίλων μου υποθέτω που είχαν ήδη βαρεθεί να ακούν το όνομα του συνέχεια.

Αυτή τη φορά, όμως, μετά από τον καφέ της Παρασκευής, δεν μπορώ να σιωπήσω. Τελικά, δεν μπορώ να δω τον καλλιτέχνη ξέχωρα από τον άνθρωπο.

Η γενναιοδωρία, σε κάθε της πιθανή μορφή, είναι για μένα από τα πιο όμορφα χαρακτηριστικά των ανθρώπων. Με συγκινεί κάθε φορά…

…..όπως ακριβώς με απωθεί η τσιγκουνιά, κυρίως στην μη υλική της διάσταση.

Καλημέρα αγαπημένοι μου!

 

Μα, πάντα εκτός κλίματος, βρε παιδί μου?

Είναι πρωί, ο ελληνικός καφές έφτασε αχνιστός και ετοιμάζομαι να γράψω για τις Ψηφιακές Γειτονιές.

Image

Ήμουν και εγώ εκεί.

Το περίμενα με λαχτάρα εδώ και ένα μήνα, από τη στιγμή, δηλαδή, που το έμαθα. Όταν δε είδα ότι η συνάντηση θα γινόταν πολύ κοντά στο σπίτι μου, στα Πετράλωνα…μιας και όλα όπως είναι πια γνωστό συμβαίνουν στα Πετράλωνα, ή κάπου εκεί κοντά….αισθάνθηκα ότι στις Ψηφιακές Γειτονιές θα είναι σαν στο σπίτι μου.

Δεν ήταν όμως.

Όπως τότε, εκείνο το καλοκαίρι που βρέθηκα ανάμεσα σε ανθρωπολόγους στην Κόνιτσα προσπαθώντας να κάνω ανθρωπολογική έρευνα στα Αλβανικά σύνορα, ή το άλλο καλοκαίρι στην Πράγα που προβληματιζόμουν ανάμεσα σε επίδοξους διπλωμάτες επάνω σε θέματα Ευρωπαϊκών σχέσεων και πολιτικής, ..για μια ακόμα φορά ήμουν εκτός κλίματος… ήμουν εκείνη που κανένας δεν μπορούσε να καταλάβει τί μπορεί να κάνω εκεί!

Οι Ψηφιακές Γειτονιές είναι ένας κόσμος μαμάδων και μπαμπάδων που μέσω των blog τους έρχονται πιο κοντά, αλληλοϋποστηρίζονται ίσως στο “δύσκολο” έργο του μεγαλώματος των παιδιών τους, μοιράζονται δημιουργικές ιδέες μαγειρικής και κατασκευών, “μεγαλώνουν (σ)το αύριο”. Πολύ όμορφο πραγματικά.  Όπως καταλαβαίνετε, όμως, αυτός ο κόσμος δεν έχει καμία σχέση με τον δικό μου κόσμο που η μόνη μου σχέση με τη μητρότητα είναι αυτή…..του ενήλικου πλέον παιδιού.

Ίσως γι’αυτό και δεν μπόρεσα ποτέ να κολλήσω με κάποιο από τα μαμαδοblogs, που στο χώρο του blogging κρατούν ένα μεγάλο κομμάτι.

Θα ξεχωρίσω, βέβαια, εδώ το μόνο αγαπημένο μου blog των kapa που με αφορά, γιατί είναι η ματιά μιας γυναίκας, της Κατερίνας, που ξέρει να φτιάχνει την πραγματικότητα της καθημερινά. Και αυτό το στοιχείο στους ανθρώπους το αγαπώ τόσο πολύ!

Όταν την είδα, λοιπόν, ξαφνικά μπροστά μου δεν μπόρεσα να μην την αγκαλιάσω. Τα βλέμματα μας διασταυρώθηκαν, της συστήθηκα, μου έφτιαξε τρυφερά τον γιακά από το σακάκι μου και της ζήτησα να την φιλήσω…καταλαβαίνω πόσο σουρεαλιστικό μπορεί να είναι αυτό. Δεν με γνώριζε. Εγώ, όμως, τη γνώριζα. Για μια περίοδο διάβαζα το blog της καθημερινά! Ξέρω ιστορίες της καθημερινότητας της που συνήθως φίλοι μοιράζονται μεταξύ τους. Μου έχει κρατήσει συντροφιά σε δύσκολες φάσεις της ζωής μου, έτσι όπως μόνο φίλοι μπορούν να το κάνουν. Με έχει εμπνεύσει έτσι όπως δύσκολα μου συμβαίνει.

Image

Και αγκαλιαστήκαμε εκεί στη μέση του διαδρόμου. Την αγκάλιασα με τόση δύναμη που μπορεί να την πόνεσα. Ήθελα να την ευχαριστήσω για όλα εκείνα που μου έδωσε χωρίς να το ξέρει…. Η αγκαλιά της ήταν ζεστή και δοτική, όπως την “ήξερα”

Δώσαμε την υπόσχεση ότι θα τα πούμε αύριο….δεν τα ξαναείπαμε βέβαια. Δεν ήθελα να εισβάλλω στο χώρο της. Το μοίρασμα μέσω ενός blog, όσο αληθινό και αν είναι αυτό, ακόμα και όταν έχει τη δύναμη να σε επηρεάσει, δεν είμαι σίγουρη αν σου δίνει το δικαίωμα να εισβάλλεις στο χώρο του αγαπημένου σου blogger σάμπως να είναι φίλος σου…Ξαφνικά αισθάνθηκα ότι δεν είχα αυτό το δικαίωμα…

Για να γυρίσω λοιπόν στις Ψηφιακές Γειτονιές…οι πρώτες υποψίες ότι πάλι θα είμαι από άλλο ανέκδοτο εμφανίστηκαν όταν ήρθε η πρώτη ερώτηση:

“Και τί είδους blog έχετε?”

Μπαρδόν? Επιχειρώ μια τσάτρα πάτρα περιγραφή του blog…για να έρθει η απάντηση κάποιου, “Α, diary λοιπόν!”.

Μάλιστα, τώρα μάθαμε τί blog είμαστε. Diary!

Οι υποψίες άρχισαν να μεγαλώνουν όταν ζητήσανε να σηκώσουν τα χέρια τους οι μαμάδες bloggers. Δεν μπορώ να πω, ήταν και άλλοι δυο-τρεις στην αίθουσα που δεν σήκωσαν το χέρι! Οι μαμάδες bloggers είχαν ήδη κάνει χαρούμενα πηγαδάκια μιας και γνωρίζονται μέσω των blog τους και της περσινής διοργάνωσης….Το ένιωθες ότι υπήρχε ένας κοινός κώδικας…παιδιά, γλυκά, blogging.

Οι υποψίες άρχισαν να γίνονται βεβαιότητες όταν σε λίγο αρχίσαμε να λέμε λίγα περισσότερα πράγματα για τα blog μας και η κοπέλα με το σημειωματάριο μπροστά μου άρχισε με περισσή αυτοπεποίθηση να μιλάει για συνεργάτες του blog – 45 στον αριθμό παρακαλώ- που κάνουν συσκέψεις για να βρουν θέματα ενώ για να είναι ανταγωνιστικοί κρατούν χαμηλά το κόστος της διαφήμισης για τα διάφορα brands!

Μπαρδόν, και πάλι? Πού ήρθα βρε παιδιά?

Το τί ακολούθησε στη συνέχεια δεν έχει και μεγάλη σημασία. Το σίγουρο είναι ότι γνώρισα καλύτερα τον κόσμο του blogging  από διαφορετικές σκοπιές, άκουσα καινούρια πράγματα και πήρα ιδέες, προβληματίστηκα περισσότερο για το δικό μου blog. Γιατί γράφω? Τί θέλω να πετύχω μ’αυτό? Τί είναι για μένα το blogging?

Τις πρώτες μέρες δεν ήθελα να γράψω τίποτα. Μια σύγχυση υπήρχε στο μυαλό μου. Τελικά, κατέληξα ότι δεν θέλω να πετύχω τίποτα…θέλω να συνεχίσω να γράφω για αυτά που σκέφτομαι, για αυτά που μου κάνουν εντύπωση, γιατί έτσι αισθάνομαι καλύτερα…το With MaRou με βοηθάει να εκφράζομαι και να βάζω σκέψεις και συναισθήματα σε τάξη. Όταν μάλιστα αυτές οι σκέψεις αφορούν περισσότερους από μένα τότε αυτή η επικοινωνία γίνεται πολύ πολύ όμορφη. Γίνεται εθιστική.

Ο σπόρος έχει φυτευτεί, και το δέντρο μεγαλώνει….και του χρόνου θα είμαι πάλι εκεί, στις Ψηφιακές Γειτονιές, γιατί ακόμα και εκτός κλίματος καταλαβαίνεις καλύτερα ποιό είναι το δικό σου βιοκλίμα.

Image

Καλημέρα αγαπημένοι μου!

Ισορροπώντας ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι….

Η παράσταση τελειώνει και εγώ αισθάνομαι μουδιασμένη. Το σώμα μου αρνείται να υπακούσει στις εντολές του μυαλού μου. Είναι ακόμα σφιγμένο. Η βουτιά στα σκοτάδια του ανθρώπινου ψυχισμού και κατ’επέκταση στα σκοτάδια των ανθρωπίνων σχέσεων, στα σκοτάδια του σύγχρονου κόσμου δεν με αφήνει χαλαρή.

Η παράσταση είναι βίαια. Πολύ. Ωμή βία κάθε είδους, ψυχολογική, σεξουαλική, σωματική, νοητική. Ο εξευτελισμός ανθρώπου από άνθρωπο σε όλες σχεδόν τις πιθανές εκφάνσεις χωρίς καμία προσπάθεια ωραιοποίησης ή συγκάλυψης. Τα σώματα είναι ολόγυμνα επάνω στη σκηνή σε στιγμές βιασμού και εξευτελισμού. Κάποια σώματα ακρωτηριάζονται μπροστά στα μάτια μας. Αλλά, αυτό που καθηλώνει είναι οι ψυχές που ακρωτηριάζονται μπροστά στα μάτια μας.

Στο  θέατρο Σημείο, η παράσταση Cleansed της Sarah Kane παίζεται από άγνωστους, νεαρούς, εξαιρετικούς ηθοποιούς! Ο τίτλος μιλάει για κάθαρση, και μου θυμίζει το ζητούμενο της αρχαίας τραγωδίας, αλλά και της ψυχολογίας του Jung. Για να έρθει η συναισθηματική κάθαρση, το φως, θα πρέπει να προηγηθεί η δύσκολη και βασανιστική βουτιά στο σκοτάδι, στο πιο άσχημο και αποκρουστικό ανθρώπινο πρόσωπο.

Η επόμενη σκηνή εκτυλίσσεται μέσα στο τρένο με κατεύθυνση τα Πετράλωνα. Και να πάλι κάποιος ζητιανεύει, παρακαλάει για οικονομική βοήθεια ξεδιπλώνοντας την ιστορία της ζωής του….Συνειδητοποιώ ότι σε αυτό το σημείο είναι που κατεβάζω διακόπτες. Για μένα είναι “μια από τα ίδια πάλι!”. Κι όμως αυτή τη φορά μια φράση του ανθρώπου που ζητιανεύει με τραβάει από το μανίκι..και καρφώνεται στο μυαλό μου.

“Πιστέψτε με. Κανένας άνθρωπος δεν θέλει να εξευτελίζεται έτσι.” Κανένας άνθρωπος δεν θέλει να εξευτελίζεται έτσι.

Κι όμως καθημερινά πολλοί άνθρωποι εξευτελίζονται έτσι έξω στους δρόμους ικετεύοντας για βοήθεια. Και πολλοί από εμάς, αλλά ας μιλήσω για μένα καλύτερα…. συνήθως τους γυρνάμε, τους γυρνάω την πλάτη γιατί αντιπροσωπεύουν το σκοτεινό, μαύρο κομμάτι της ζωής που υπάρχει εκεί έξω. Ένα κομμάτι που προτιμούμε, προτιμώ να αγνοώ, να προσποιούμαι ότι δεν υπάρχει, παρόλο που το βλέπω καθημερινά. Είναι εκεί, μπροστά στα μάτια μας, μπροστά στα μάτια μου.

Image

 

Image

Η ζωή μας, η ζωή μου ισορροπεί καθημερινά ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι. Υπάρχουν και τα δύο εκεί. Το να επιλέγουμε, να επιλέγω να βλέπω μόνο το σκοτάδι είναι μίζερο, άρρωστο, διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Το να επιλέγουμε, να επιλέγω να βλέπω μόνο το φως είναι αποστείρωση, αποξένωση από την ανθρώπινη υπόσταση, διαστρέβλωση της πραγματικότητας επίσης. Το πολύ φως εξάλλου τυφλώνει.

Με αφορμή τη συγκεκριμένη παράσταση, αρχίζω να σκέφτομαι για το φως και το σκοτάδι. Το Cleansed βουτάει μέσα στο σκοτάδι του ανθρώπινου ψυχισμού, που αναπόφευκτα μετατρέπεται σε σκοτάδι της κοινωνίας, το αναγνωρίζει, το κοιτάει κατάματα, συνδιαλέγεται μαζί του. Το φωτίζει για να μπορέσει να το καθαρίσει. Το σκοτάδι, η ασχήμια, ο πόνος, η βία, οι φόβοι, ο εξευτελισμός, η πείνα, τα ναρκωτικά, οι σκιές, η κατάχρηση εξουσίας, η αδικία υπάρχουν. Είναι εκεί έξω, είναι μέσα μας.

Συνειδητοποιώ ότι τον φακό της φωτογραφικής μου μηχανής συνήθως τον στρέφω σε όμορφες εικόνες. Δεν θέλω να απαθανατίσω, ούτε να κρατήσω στη μνήμη μου τις άσχημες εικόνες που βλέπω γύρω μου. Στρουθοκαμηλίζω λοιπόν σε ένα βαθμό…. Μ’αρέσει το φως και προτιμώ να κάνω τα πάντα για να το ανακαλύψω.  Φοβάμαι, όμως, ότι κάποιες φορές το κάνω επιπόλαια. Εξάλλου, δεν μπορεί να υπάρξει ομορφιά χωρίς την αναγνώριση της ασχήμιας. Δεν μπορεί να υπάρξει φως, χωρίς την αναγνώριση του σκότους.

Το Cleansed, λοιπόν, υπενθυμίζει ακριβώς αυτό με ένα τρόπο απόλυτα βιωματικό.

Κωνσταντινούπολη. Δύο μέρες μόνο…

Η Κωνσταντινούπολη έχει πολλά πρόσωπα. Προσπαθώ να περιγράψω σε φίλους και γνωστούς “πώς μου φάνηκε αυτό το ταξίδι?”, και μου είναι δύσκολο να περιγράψω με λόγια τα διαφορετικά της πρόσωπα. Κάθε της στενό ήταν απλά μια έκπληξη για μένα, μια άλλη πόλη. Και το σύνολο, όλα αυτά τα πρόσωπα μαζί, απλά δεν θυμίζουν καμία άλλη.

Image

Από την μια, λοιπόν, είναι το πρόσωπο με τους τεράστιους ουρανοξύστες, σύμβολα δύναμης οικονομικής, που ο ένας συναγωνίζεται τον άλλο σε ευφάνταστο αρχιτεκτονικό σχεδιασμό και την απαραίτητη δόση χλιδής. Αυτή ήταν η πρώτη βραδινή εικόνα μέσα από το λεωφορείο που μας μετέφερε από το αεροδρόμιο της Ασιατικής πλευράς στην πλατεία Taksim, το κέντρο της Ευρωπαϊκής πλευράς.

Από την άλλη είναι το πρόσωπο που θυμίζει κάτι από τους “Άθλιους” του Βίκτωρος Ουγκό. Χαμίνια στο δρόμο ζητιανεύουν. Μικροπωλητές προσπαθούν να σε δελεάσουν με φτηνά κόλπα. Σκαρφίζονται τα πάντα για λίγες τουρκικές λίρες. Ένας στέκεται στον κεντρικό δρόμο της Istiklal με μια ζυγαριά μπροστά του. Όλο και κάποιος θα του δώσει καμιά λίρα για να ζυγίσει τα κιλά που πήρε από την γητεύτρα… τουρκική κουζίνα!

Ένας λούστρος μας προσπέρασε το επόμενο πρωί σε ένα στενό και έστησε το σκηνικό της μικροαπάτης αφήνοντας να πέσει το βουρτσάκι από το κασελάκι του. Ανυποψίαστες την “πατήσαμε” και του φωνάξαμε. Γεμάτος ευγνωμοσύνη που “σώσαμε” το βουρτσάκι του, άνοιξε το κασελάκι του και άρχισε να μας εκλιπαρεί να λουστράρει τα παπούτσια μας για να ανταποδώσει το “καλό” που του κάναμε.

Με τις πολιτισμικές διαφορές δεν μπορείς να ξέρεις ποτέ….

Και έτσι για να μην τον προσβάλλουμε αποφάσισα να ακουμπήσω το πόδι μου επάνω στο κασελάκι του.

Ε, μέσα σε ένα λεπτό το γεμάτο ευγνωμοσύνη πρόσωπο με τα χαλασμένα καφέ δόντια άρχισε να μας ζητάει λεφτά για το “καλό” που μας ανταπέδιδε….

Image

Το αμέσως επόμενο πρόσωπο της Κωνσταντινούπολης, όμως, είναι ο Βόσπορος.  Η πρώτη εικόνα πια που έρχεται στο μυαλό μου όταν σκέφτομαι την Πόλη. Οι  γλάροι που πετάνε πάνω από τα νερά του. Και στο βάθος το σκηνικό εποχής με τα τζαμιά, την αγορά των μπαχαρικών, τα χαμάμ, την κλειστή αγορά και τις μνήμες που ξυπνάνε από το μάθημα της ιστορίας. Εδώ ήταν το κέντρο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η Αγιά Σοφιά και δίπλα το Μπλε Τζαμί. Οι πασάδες με τα χαρέμια τους. Τα παλάτια και οι μιναρέδες. Οι στόλοι και οι ναργιλέδες.

Image

Image

Image

Image

Image

Είναι πολύ εύκολο να χάσεις την αίσθηση του προσανατολισμού σου σε αυτή την πόλη. Η μισή βρίσκεται στην Ασία και η άλλη μισή στην Ευρώπη. Συχνά χρειάζεται να ανέβεις ανηφόρες και να κατέβεις κατηφόρες. Για να φτάσεις στο εστιατόριο Ciya Sotrasi, όπου θα δοκιμάσεις πραγματικά μοναδικό φαγητό στην Ασιατική πλευρά, πρέπει να πάρεις λεωφορείο, μετρό, ταξί και τέλος καράβι. Εντάξει, είμαι λίγο υπερβολική κάποιες φορές…!

Image

Οι γεύσεις όμως…αχ, οι γεύσεις… Δεν νομίζω να έχω ξαναφάει πιο νόστιμο πιάτο από αυτό με τα πολύ μικρά καλαμαράκια γόνους, τα μικροσκοπικά κρεμμυδάκια και μια σάλτσα….γευστική χλιδή! Το σαλέπι. Τα σιροπιαστά μπακλαβαδάκια στου Gulluoglou. Το βούτυρο! Το ρύζι με κοτόπουλο και σταφίδες στημένο μέσα σε ζυμάρι! Οι σιαλογόνοι αδένες μου κλαίνε….

Και τέλος ο έρωτας! Ο Τούρκος με τα τεράστια μπλε μάτια που με μαγνήτισε για μισή ώρα μέσα σε εκείνο το μαγαζάκι με μεταχειρισμένους δίσκους σε μια από τις εναλλακτικές, κατηφορικές (ή μήπως ανηφορικές?), γειτονιές της πόλης κοντά στη Cihangir. Δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω του. Και δεν μου συμβαίνει συχνά, το ορκίζομαι! Μιλούσε μόνο τούρκικα, αλλά το βλέμμα και το χαμόγελο του μιλούσαν Ελληνικά…!

Τέλος? Είπα τέλος? Όχι, δεν τελειώνεις έτσι μέσα σε δύο μέρες με αυτή την πόλη των 18.000.000 κατοίκων που κατακλύζουν σαν ποτάμι τους κεντρικούς δρόμους και τα πολλά, πάρα πολλά, πρόσωπα.

Image

Back in cyber…town!

Φίλοι μου,

Αυτή την εβδομάδα η MAROU δέχτηκε την πρώτη της επίθεση! Έπεσε θύμα πειρατείας..από τας Αμέρικας!

Περιττό είναι να σας πω ότι βλέποντας το παιδί μου σε αυτή την κατάσταση δεν μπορούσα να ησυχάσω!

Όχι, εντάξει το παραδέχομαι,  δεν είχε πυρετό, δεν είχε κιτρινίσει, ούτε είχε βγάλει κόκκινες μεγάλες βούλες…

Αλλά, είχε χάσει το theme του, με άλλα λόγια τις μορφοποιήσεις που του έχω κάνει, και ήταν αγνώριστο…ήταν ένα άλλο παιδί!

Μου πήρε ώρες να καταλάβω τί του συμβαίνει…και να βγάλω την τελική διάγνωση…

Αλλά η διάγνωση βγήκε.

Και η έκπληξη ήταν μεγάλη.

Κυβερνοπειρατεία! Χάκερς!

Και ξέρετε – όταν ξέρεις ποιό είναι το πρόβλημα, είναι και πιο εύκολος ο δρόμος για τη λύση!

Τους αντιμετωπίσαμε λοιπόν τους πειρατές..όχι της Καραϊβικής…σ’αυτούς θα παραδινόμασταν αμαχητί!

Και να ‘μαστε πάλι μαζί σας. Χαρούμενοι και πιο δυνατοί μετά τη μάχη, ενώ ετοιμαζόμαστε ολοταχώς για το ταξίδι προς την Πόλη!

Έχετε ακούσει τίποτα για αεροπειρατείες?

Καλημέρα!

“Τρεις άνθρωποι με είπανε γεροντοκόρη…”

“Έφυγα από τα Γιάννενα πριν από σαράντα χρόνια επειδή τρεις διαφορετικοί άνθρωποι μέσα σε μία μέρα με είπανε γεροντοκόρη. Έφυγα για την Αθήνα την άλλη μέρα.” Αυτό μου είπε η Ελένη χθες, η οποία φρόντισε να με συμβουλεύσει από την άλλη, “Να βρεις άνθρωπο από τα Γιάννενα!”.

“Αλλά”, σκέφτηκε μετά, “δεν σημαίνει ότι και αυτός θα είναι καλός”.

Κάποιος μου είχε πει κάποτε ότι η Ελλάδα είναι μια κατεξοχήν σουρεαλιστική χώρα. Βρήκα το χαρακτηρισμό από τους πιο εύστοχους που έχω ακούσει. Η Ελλάδα είναι μια σουρεαλιστική χώρα. Περιγράφει με μία λέξη μια πραγματικότητα που δεν μπορεί κανείς να εξηγήσει ή να περιγράψει αλλιώς.

Χθες πρωί πρωί βρέθηκα στον ΙΚΑ Πετραλώνων. Ο πρώτος άνθρωπος που συνάντησα να περιμένει έξω από την πόρτα των ελεγκτών γιατρών ήταν η Ελένη.  Ανταλλάξαμε κάποιες κουβέντες για να επιβεβαιώσουμε ότι καμιά μας δεν ήξερε αν θα ερχόταν ο ελεγκτής. Είχε βλέπετε αποφασιστεί -εκτάκτως – απεργία! Παρ’όλα, αυτά απτόητες…. συνεχίσαμε να περιμένουμε. Με το σουρεαλισμό δεν ξέρεις ποτέ…λογική δεν υπάρχει…οπότε προσδοκούμε το ονειρικό…εκεί έξω από την πόρτα των ελεγκτών…

Δίπλα μας μια νεαρή γυναίκα αρχίζει τα τηλέφωνα. Τα κατάφερε. Υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές…(ή, αλλιώς, γνωστοί που εξυπηρετούν όταν κάτι δεν πάει κατ’ευχήν).

Μετά από κανά μισάωρο, και ενώ πρέπει να ομολογήσω δεν βαρέθηκα καθόλου περιμένοντας, έρχεται και η Παναγιώτα, η οποία ήξερε τα κατατόπια καλά. Γρήγορα έμαθε ότι ο ελεγκτής δεν πρόκειται να εμφανιστεί. Στο γειτονικό ΙΚΑ του Ταύρου, όμως, της είπανε ότι εξυπηρετούν το κοινό!!! Μου λέει και την οδό.

Μάλιστα. Και πού είναι τώρα αυτό? Πώς πάμε εκεί?

Η Ελένη, η κυρία με αριθμό προτεραιότητας ένα, με χτυπάει στην πλάτη και μου λέει πάμε…

Να πάμε πού? Πώς?

Η Παναγιώτα ξέρει πώς, αλλά δεν έχει αυτοκίνητο…θα πάει λέει με τα πόδια…

Εγώ δεν ξέρω πώς, αλλά έχω αυτοκίνητο…και θα χαθώ σίγουρα..δεν ξέρω να πάω στον Ταύρο…

Και η Ελένη….

Η Ελένη?

Απλά έχει αριθμό προτεραιότητας….ένα…

Κάπως έτσι ξεκινάμε λοιπόν…τρεις άγνωστες μεταξύ μας γυναίκες να βρούμε το ΙΚΑ του Ταύρου…

Βρισκόμαστε μέσα στο αυτοκίνητο μου…δεν ξέρουμε τίποτα η μία για την άλλη..ούτε καν ονόματα…αλλά ξέρουμε τί ψάχνουμε!

Και το βρήκαμε!

Στο δρόμο της επιστροφής…άρχισαν οι συστάσεις… “βρήκε ο γύφτος τη γενιά του, και αναγάλλιασε η καρδιά του”…

Η Ελένη είναι κι εκείνη από τα Γιάννενα . Δούλευε σε ένα από τα μεγάλα μαγαζιά της πόλης, αλλά έφυγε πριν από 40 χρόνια …επειδή δεν τη σήκωνε άλλο το κλίμα…ο κλοιός γινόταν ασφυκτικός….

Της λείπει όμως η πόλη πολύ!

Αναρωτιέμαι ποιά ήταν η τύχη της εδώ στην Αθήνα. Παντρεύτηκε, ή όχι? Ντρέπομαι να τη ρωτήσω.

Και αν είχε παραμείνει “γεροντοκόρη”? Δεν ήθελα να ξύσω πληγές…

Γυρνώντας αφού ανταλλάξαμε τα σχετικά τηλέφωνα για “ένα καφέ στο σπίτι”, μου ζήτησε να την αφήσω κάτω από το σπίτι του γιου της..θα πήγαινε να δει το 10 ημερών εγγονάκι της.

Συνεχίζω να οδηγώ. Πρέπει να πάω στη δουλειά. Στο δρόμο χαμογελώ, συνεπαρμένη από την απροσδόκητη σουρεαλιστική συνθήκη που τρεις άνθρωποι δημιουργήσαμε έτσι ξαφνικά…

Image

Καλημέρα!

Μια εικόνα. Πόσες λέξεις?

Πριν από κάποιες μέρες έπεσε στα χέρια μου η παρακάτω παλιά φωτογραφία, μιας άλλης εποχής, από αυτές που πιστεύεις ότι δεν υπάρχουν….ότι δεν θα μπορούσαν να έχουν βγει, γιατί τότε δεν υπήρχαν τα μέσα..ούτε ο αυθορμητισμός…

Να παίξουμε λίγο?

Κοιτώντας την προσεχτικά, τί είναι αυτό που τραβάει την προσοχή σας (ακόμα και αν αντισταθείτε σθεναρά)?

Image

Η ψυχή αυτής της φωτογραφίας νομίζω κρύβεται σε αυτό το βλέμμα..στον τρόπο που κοιτάζονται οι δύο γυναίκες…

Σίγουρα ενδιαφέρον έχει η αισθητική της εποχής, τα ρούχα τους, τα μαλλιά τους… αλλά ο διάλογος που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας …με τα μάτια τους μόνο… είναι μοναδικά διαπεραστικός… είναι ακόμα ζωντανός…. είναι σύγχρονος…

Το κοίταγμα τους, σαν αυτό των ερωτευμένων, μιλάει για αποδοχή άνευ όρων του άλλου, του αγαπημένου προσώπου… μιλάει για αγάπη με έναν τρόπο που αφήνει τη λογική απ’έξω… χωρίς ορθολογικές εξηγήσεις, χωρίς προϋποθέσεις…

Δεν λέει “σ’αγαπώ γιατί…”, “σ’αγαπώ εάν…”, “σ’αγαπώ όταν…”…

Φωνάζει… απλά σ’αγαπώ.

Ρομαντικό? Μπορεί!

Συχνά στις σχέσεις μας αυτομαστιγωνόμαστε από βλέμματα ή κουβέντες απόρριψης. «Εσύ φταις που…».

Πάντα ο άλλος φταίει εξάλλου…!

Εμείς είμαστε τέλειοι!

Κι αν δεν είμαστε τέλειοι?

Κι αν κι ο άλλος δεν είναι τέλειος?

Τότε τί?

Τότε…

Είναι ωραίο να μας κοιτάνε με αυτό το βλέμμα αποδοχής και αγάπης παρά τη μη τελειότητα μας… ακόμα και αν κάνουμε λάθη ή ακόμα και όταν είμαστε κάπως διαφορετικοί…

Ποτέ δεν θα είμαστε εξάλλου κατ’εικόνα και καθ’ομοίωση..

Πόσο άσχημο όμως μπορεί να είναι αυτό?

Καλημέρα αγαπημένοι μου!